Verslag survivalrun Havelte

Wedstrijdverslag van Bas (rec8 Zwaar)

Afgelopen september 2023 beleefde ik mijn eerste survivalruntraining bij Kracht. Sindsdien loop en klim ik met een hoop plezier in de rondte. Zeist was mijn eerste run waar ik helaas mijn bandje moest afstaan aan een vriendelijke vrijwilliger die met een oud potlood een ferm kruisje zette achter m'n rugnummer. En ja... het doet wel even pijn je bandje door te laten knippen. Terugkijkend kon ik concluderen dat er werk aan de winkel was voor de volgende run in Havelte.

Zes weken kon ik wat overgangstechnieken en knijpkracht trainen waardoor ik met een goed gevoel zondag naar Havelte afreisde samen met m'n broer die de BSR ging lopen. Ik vroeg me onderweg hardop af waarom ik me niet had ingeschreven voor de 6,5 km recreant ipv de 7,5 km ZWAAR.. Ik besefte me dat het zenuwenspel was begonnen en ik verlangde naar de tijd waarin ik veel fietste en www.indekken.nl een veelbezochte site was waarin je je vorm ideaal kan projecteren op allerlei externe omstandigheden als materiaal of de wind.

Sinds september kan dat niet meer. Volledige focus op jezelf.. cut the crap. Lekker rauw.. geen nonsens. Afijn we dwalen af.  Aangekomen bij een mooi nostalgisch rugbyclubhuis halen we onze shirts en bandjes. Het ellendige bandje die toch als een soort "emoticon" om je pols voelt.. Na wat warmlopen om het lijf "aan te zetten" (qua temperatuur volledig overbodig) doordrenk ik m'n shirt een met koud water voor wat verkoeling en begeef me dan naar het startvak. We tellen af naar nul en met een dubbele balk swingover start de survivalrun. Ik klim er vrij vlot over en begeef me naar een bandenswingover waarna we een heel stuk hardlopen. Ik zit vooraan in m'n startgroep en m'n "bandje" staat op standje lachen. In het bos aangekomen volgen al snel wat combinaties die ik lekker afklim. Ze volgen elkaar in rap tempo op en zijn allemaal tegen vervelend aan. Mijn bandje veranderd dan ook in rap tempo van standje lach naar bedenkelijk. Ik voel het al aardig in mijn armen en ben nog niet op de helft hoor ik van vrijwilligers. Na een verfrissende duik bij een strandje is er een fijne verkoeling waarna er weer een aantal "net vervelende" combi's volgen. Lange apenhang met schot in het midden en daarna ergens een enter buis met liaantjes die van hoog naar laag aflopen. 4cm voor de lijn zet ik mijn voet neer.. "jammer, doe nog maar even een keer" hoor ik de beste vrijwilliger in visoutfit zeggen. Mijn bandje schiet naar standje "jank en een rode boze kop". Gelukkig kon ik hem daarna goed afronden.

Bij het volgende stuk zwemmen en de daarbij horende combi begonnen de onderarmen serieus tegen te sputteren en rondde ik de hindernis met wat extra pauze momenten af.

Polsband staat nu in standje “zweetdruppels”en een tong uit de mond!

Vrijwel direct erna was er een groot golvend net die (hoe kan het ook anders) onderlangs ging en werd onderbroken door een beltrums lusje. Gelukkig kon ik deze in een keer volbrengen, weliswaar op de onderarmen. De laatste hindernissen gingen dan weer prima. Veel swingovers, wat gezwaaid en gedraai naar de eindhindernis. Om m'n pols begon een aapje flink kabaal te maken.. "Nog één hindernis" bedacht ik me. Deze nekte me bijna maar met wat stuntelwerk kreeg ik me toch naar de balk waarna er nog wat staplussen en stapbanden volgden. En jawel daar was de bel! Mijn bandje en ik vlogen in hartjesmodus. 

Heerlijk om zo mijn tweede run te kunnen afsluiten. Helemaal als je van trainer Maarten bericht krijgt dat het wel echt een zware run was! Op naar Den Bosch, daar krijg ik weer nieuwe emoticons om mijn pols🤣

Verslag Survivalrun Delft

Wedstrijdverslag van Sebastiaan

Op zaterdagochtend wordt ik toch een beetje nerveus wakker, vandaag weer de eerste survivalrun na mijn schouderblessure. Zal het allemaal goed gaan met mijn schouder? Heb ik voldoende getraind? Ben ik fit genoeg? Eerst nog even met familie het zaterdagochtend ritueel, naar de markt, en dan om 08:00 uur in de auto richting Delft. 

Om 09:00 uur loop ik de studentencampus op en zie ik de eindhindernis al lekker in de zon en in het zand staan te lonken. Gelukkig is deze hindernis wel gelijk aan die van vorig jaar. Vorig jaar liep ik de kwalificatierun, maar dan dit jaar de KSR.

Om 09:30 uur starten de eerste toppers met zagen en een swingover. Een kwartier later mag ik starten en begint het genieten. Mijn doelstelling van vandaag is heel blijven en het bandje behouden. Na een vliegende start ben ik al snel bij de eerste combi van drie vakken klimmen. Voor nu niets aan de hand en lekker doorlopen. Halverwege de run zijn er stiekem best al wat combi’s gepasseerd met als hoogtepunt het net in de hijskraan boven het water. Apenhang omhoog, onder het net door en weer een apenhang omlaag, wat blijft dit vet!

Dan weer terug het sportterrein op naar de survivalbaan. Hier blijken de combi’s zich op te stapelen, combi van vier vakken, 5m lopen, combi van drie vakken, 5m lopen en weer een combi van vier vakken. Pfff nu zijn mijn armen leuk verzuurd! Zal ik dan toch te weinig hebben getraind? Even rust houden bij het 'wentelteefje' over de sloot om te armen te ontspannen en toch maar mijn tempo aanpassen.

Weer opgeladen verder met de mededeling dat we nogmaals op dit stuk komen voor eenzelfde opstapeling van combi’s! Na een lekkere lus met wat hindernissen en het kabouterlaantje de verticale touwtjes. Pff die vallen mij zwaar en mijn armen zijn wederom helemaal verzuurd. Het boogschieten zorgt voor een strafloop. Wel weer een rustmoment voor de armen. Nu nog één sloot en dan ben ik weer bij het terrein met de volgende drie combi’s. De eerste vier vakken gaan redelijk, alleen even rusten op de middelste balk. Daarna de volgende vier vakken, pff die zijn zwaar en elke plekje om te rusten wordt benut om de armen los te schudden. Laatste blok op karakter en domme kracht door de ringen, touwtjes en bandjes. Nu nog maar drie blokken met als laatst de reuzenswing met een voetklem in het touw voor de swingover aan de andere zijde, yes weer overleefd! 

Na een lekkere lasten loop met een stukje zwemmen komt daar toch nog een combi aan, pff houden mijn armen dit wel vol? Gelukkig mag je de route door de eerste 4 blokken zelf bepalen, even de makkelijkste route bepalen en snel eroverheen. Nog een lange apenhang en dan op naar de lianen onder de brug. Vorig jaar had ik hier zoveel moeite mee en leken mijn armen niet lang genoeg. Even goed kijken welk laantje ik zal pakken en heel soepel klim ik hier doorheen, yes alleen nog de eindhindernis!

Op het volleybalveld staat de hindernis opgebouwd, alle balken zijn nat en voorzien van schurend zand. Hup onder de balken klimmen! Auw dat zand schuurt toch behoorlijk de onderarmen. Even rust op de balk en dan de staplussen, oei dat valt tegen we moeten onder de lussen door. "Oppeppen en gaan Sebas!!" zeg ik tegen mijzelf.

Alleen de hindernis waarbij je de bierkratten moet schuiven en dan naar de bel. Na twee uur dan eindelijk gefinisht, maar de schouder voelt goed en ik heb het bandje nog.

Maar waar is mijn bandje?? De kwaliteit van de bandjes blijkt dit jaar niet zo best dus gelukkig ben ik niet de enige die hem kennelijk tijdens het lopen of klimmen is verloren. De jury geeft aan dat ik geen hindernissen heb gemist en trots verlaat ik het Strijd toneel! Wat een zware maar goed georganiseerde run! Complimenten voor de organisatie en het 0.0 biertje smaakt heerlijk in het zonnetje. Op naar de volgende run in Dronten.

Verslag survivalrun Utrecht

Wedstrijdverslag van Jasper.

Survivalrun Utrecht

Na ongeveer een half jaar survivaltraining leek het mij leuk om een keer aan een wedstrijd mee te doen, samen met Mark. Ik wist niet zeker of ik het zou halen, maar ik ging er wel voor. Pas na de wedstrijd kwam ik erachter dat het niet eens een kwalificatiewedstrijd was…

Er zouden aardig wat krachtleden meedoen aan de run, dus konden we elkaar aanmoedigen bij de start. Daarnaast had ik wat familie opgetrommeld om te komen kijken en zo had ik een mooie fanclub bij me.

Na een uurtje voorbereiden en anderen aanmoedigen mocht ik beginnen. Mark en ik renden er lekker vandoor, terwijl we tegen elkaar zeiden dat we rustig aan moesten doen.  Er was ons al vaak verteld dat het venijn hem altijd in de staart zit bij een wedstrijd. Toen bleek al snel dat een van de eerste hindernissen de kaboutertouwtjes waren. Die was al vrij pittig. Ook rond de 10e hindernis, een overpakvaria, bleek dat het niet alleen aan het eind zwaar zou zijn. Ik had hem gelukkig in de tweede poging gehaald en daarna rende ik alleen door. De meeste oefeningen gingen vrij soepel en het tempo zat er lekker in, totdat ik bij de eindhindernissen kwam. Er stond een grote combinatiehindernis klaar en mijn armen waren na twee uur wedstrijd al aardig verzuurd. Na elk deel van de oefening nam ik voldoende rust om de volgende te kunnen halen. Bij de laatste oefening stonden mijn vrouw en dochter me nog aan te moedigen, maar helaas is het niet gelukt. Na tien pogingen was al mijn kracht uit mijn armen en besloot ik mijn bandje op te geven. Daarna was het nog lekker uitlopen naar de finish, waar ik blij werd opgewacht. Al met al ging het heel erg goed en was ik tevreden met hoe ver ik ben gekomen.

Na een week spierpijn en beurse plekken over mijn hele lichaam maak ik me weer klaar voor de volgende poging in Delft. Ik voel me weer fit en het wordt lekker weer. We gaan ervoor! En hopelijk nu wel mijn bandje, want deze is wel voor een kwalificatie.