Een "fun" run in Den Bosch

Een wedstrijdverslag van de U-Battle survivalrun Den Bosch.

Geschreven door Jikke Goutbeek:

Wat begon als ‘lekker sporten op zaterdagochtend’ met Maarten bij SurvivalFit,

groeide uit tot trainen voor onze eerste run, de U-Battle run in Den Bosch!

Toen Maarten dat een half jaar geleden voorstelde, dachten de meesten van onze

groep dat hij een grap maakte. Wij, meedoen aan een officiële run?!?!

Maarten had al het vertrouwen in ons, weerlegde al onze argumenten dat het een

idioot plan was en langzaamaan druppelde het idee ook bij onszelf naar binnen: we

gaan een survivalrun doen samen! Wat aanvankelijk een goeie grap leek, werd uiteindelijk

een mooi doel om voor te trainen de maanden erna.

En zo werd het zondag 28 juni, een zonovergoten en warme dag in Den Bosch.

Bandje halen en wachten tot we mochten vertrekken. Ondertussen andere Krachtpatsers aanmoedigen bij de Finish en Start. Het was zo warm dat in plaats van een

warming-up we een cooling-down met sponzen en tuinslang nodig hadden voor we

vertrokken. Helaas kon niet iedereen van de Zaterdagochtend groep er bij zijn. Door onverwacht werk en ziekte moesten we Joyce en Carry missen. Samen met Debbie, Maaike, Alyssa en Maarten gingen we het avontuur aan. Renske en Lisette startten ook dezelfde tijd en gingen na de gezamenlijke start in hun eigen vliegende

tempo de hindernissen door. En toen was het zo ver, we mochten naar de start. Als ervaren aanmoedigers & meefietsers was het onwennig ineens aan deze kant van de hekken te staan. Het aftellen begon, het startschot klonk, daar gingen we, op weg naar de eerste

hindernissen.

v.l.n.r: Renske - Lisette - Debbie - Maarten - Jikke - Maaike - Alyssa

Een swingover, muurtjes, nog een swingover, balancerend over een balk: dat ging best goed! Al vrij snel mochten we voor het eerst het water in, onder een duiker door.

Lekker om af te koelen en je voelt je meteen een echte survivalrunner, onder de

weg, in het donker door het water wadend. Toen kwamen de lange pakplanken. Hmmm….oké….en nu?!?! O ja, we doen de fun-run en mogen elkaar door de hindernis helpen, wat een geluk! Ondersteund en aangemoedigd door de rest kwam iedereen er door. Op naar de volgende. Dat bleek de hoge monkeybars op het water te zijn. Best hoog en ver, zeker als je nog nooit het einde van de monkeybar gehaald hebt in de training…

Na wat aarzeling en met een goede tip van een mede-runner de bars overdwars in te gaan in plaats van recht vooruit, het eerste deel doorgekomen. Vet trots! En ach, de val was hoog, maar lekker verkoelend het water in.

En elke hindernis die lukte, vierden we, zelfs het rondje met de grote hamer na

missen van de worp. Wat een feestje! Lekker buiten zijn, sporten, nat worden en

samen plezier maken. De kruisklim combi met apenhang was een volgende uitdaging. High five, weer gehaald! En toen de Spaanse ruiter, typisch gevalletje “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan…” Maar dat gold niet voor deze hindernis. Ik kwam

helemaal niet vooruit/ omhoog. Misschien is dit het moment om mijn bandje door te

laten knippen, dacht ik. Ik wilde niet helemaal dood zijn na deze hindernis en de rest

niet meer kunnen. Nou ja, toch nog even proberen. Ook nu weer door goede tips en

extra steun aan mijn voeten van mijn team genoten, kwam ik ineens een stuk

omhoog. En toen toch weer niet, op ¾ van de balk zat ik hartstikke vast. Ik was al zo

ver, wilde niet achteruit terug naar beneden. Alleen vooruit de balk over. Geen idee

meer hoe, maar ineens maakte ik de koprol om de balk en stond ik achter de

hindernis weer op de grond. Wat een klus en hoe tof was het dat het lukte!

Vervolgens een stukje rennen. Pff zware benen en armen na die inspanningen,

soppende schoenen. En een heel blij hoofd!

Nog een leuke doorwading: omlaag met een voetklem van de brug, onder de brug

door en daar met een touw en voetklem weer de brug op zien te komen. Poging 1

lukte bijna. Poging 2 kwam ik halverwege. Poging 3 dan, stukje voor stukje, telkens

weer wat hoger, even uitrusten en dan met dank aan Maarten uiteindelijk op de brug

klauteren/ rollen/ storten. Weet niet eens precies meer hoe het ging, maar ineens

was ik er. Blijkbaar hoort dat ook bij Survival-run: dingen doen waarvan je het

achteraf niet meer zo precies weet hoe je dat gedaan hebt.

Met onze persoonlijke gids Maarten, die het hele parcours uit zijn hoofd kende,

liepen we verder. Elke hindernis, stuk rennen werd ondertiteld, wat komt er nu, wat

kunnen we verwachten. Heel fijn.

Jikke in actie op de Spaanse ruiter.

En Mister Guide vertelde ons nu: hier komt de ultieme hindernis, de Kraanhindernis!

Oké, het zal iets met een hijskraan zijn, vast bij water, daar zijn ze goed in hier in Den

Bosch, veel hindernissen op, boven, in het water. Ineens zagen we het, wow, wat

een stellage. Gaan we daarin?! Ja, daar gaan we in. Eerst het inmiddels lauwe water

van de sloot weer in, niet echt meer verkoelend te noemen. En dan gewoon balk

voor balk omhoog, niet te veel nadenken, focus op de volgende stap. Als beloning

bovenin het net, om je heen kijken en genieten van het uitzicht. Je voelt je On top of

the world! En weer door. Een pittig laantje met allerlei ingewikkelde Apenhang combi’s. Een

flink stuk rennen, zon volop in het gezicht, al heel wat kilometers in de benen en

hindernissen in de armen. Even wandelen, op adem komen. En weer door:) Nog een

swing-over hier en daar, een flink stuk lopen en dan eindelijk kwamen de sportvelden

weer in zicht. De laatste combi’s van hindernissen door, Majid aanmoedigen bij de

lastige lianen en vervolgens door naar de eind hindernis. Grappige stap-planken,

staplussen, dat gaat lekker en tot slot het allerlaatste blok. Triangels. Ai ai ai.

Nog een keer samenwerken en dan zijn we er!! Het is niet te geloven, we zijn

allemaal bij de finish aangekomen, met bandje. Super voldaan. Mooie woorden van

Maarten en dan naar de bel.

En wat hadden we een top supports mee fietsen de hele weg: oa Dean en Gideon.

Voor hen ook een nieuwe ervaring, ook zij bevonden zich ineens aan de andere kant

van de hekken. Super bedankt iedereen die erbij was!

Wat een mooi avontuur, er zijn grenzen verlegd. Door samen te werken en mezelf te

verbazen. Het is een individuele sport en tegelijk is er zoveel support en

aanmoediging naar elkaar. En in de Fun-run natuurlijk het letterlijke zetje af en toe

van de ander om de hindernis door te komen. Een super toffe ervaring!!

Wedstrijdverslag U-Battle Run (Den Bosch) Recreatief 8,5 KM

Geschreven door Majid

Wat een mooie sfeer! Wat een prachtige weer!

Na de toppers van de KSR en BSR  uitgezwaaid te hebben, was het tijd voor een korte warming up. Beetje inlopen en rekken/strekken. Dat ging makkelijk want temperatuur gaf al gauw 27 graden Celcius aan. Ik startte samen met ´Krachtpatsers´ Inge Petter en Marten Lagemaat in de 2^e groep.

De eerste paar hindernissen gingen soepel! paar Swingovers, houten muurtje en een dun evenwichtsbalk met een fietsbelletje in het midden! Even door de hurken en “TRINGLING”! Ik bedoel? Daar had ik zelf nooit op kunnen komen! Érg leuk.

Maar het lachen verging bij hindernis 7! Tijd voor de eerste combi: pakplanken & staplussen. Ik zag enkele deelnemers moeite hebben met de pakplanken en ik begreep ook waarom! Handgrepen waren erg glad. Kwam niet verder dan 2 swings! Nog een keer proberen! Knetters! Weer op de grond! Tijd voor een andere tactiek! Enterend kon ik met beide handen de handgrepen één voor één pakken en zo alsnog naar de overkant komen. Op naar nog een combi: schuiflussen/schot/monkeybars. “Appeltje eitje!”

Bij hindernis 9 waar Florence vrijwillig het scepter zwaaide, boogschieten! "Geen probleem voor mij, daar ben ik wel goed in!" dacht ik! …Finaal mis. Raakte het bord niet eens! Voor straf moest je het water in en de gele bal aantikken. Was ik blij dat ik mis schoot! Want het begon al aardig warm te worden, dus, water-passages en hindernissen waren meer dan welkom.

Na een paar swingovers en apenhang hindernissen, was het tijd voor een stukje zwemmen. Een drijvend vlot met daarop 3 rijen monkeybars. En weer terug het water in. Leuke hindernis en heerlijk verkoelend.

Onderweg kwam ik ’Kracht Koppel’ Flore en Jan tegen. Die waren bezig met een swingover met van die irritante houten schijven ertussen. “Handjeklap”, en weer doorgaan! Altijd leuk en goed voor de motivatie om bekende tegen te komen tijdens de run.

De rest ging lekker. Pas zat er goed in en energielevel was stabiel. Aangekomen bij hindernissen 30 t/m 33. Drie combi’s met nog een lange apenhang met net ertussen. Deze was pittig. Mijn onderarmen begonnen vermoeid te raken. Vooral combi 31. Korte lianen,  apenhang schuin omhoog om vervolgens lianen-gordijn te doen koste veel energie. Ik moest denken aan wat Roy laatst in zijn verslag schreef: "Alle geslaagde hindernissen vierde ik in het koppie. Het vieren van de kleine of grote succes momenten helpen mij de laatste tijd door de wedstrijden heen en zorgen ervoor dat ik kan genieten”

En met deze mindset bereikte ik de laatste paar hindernissen. Waarvan de een na laatste het zwaarst was. Lianen met verticaalnet. Bij de eerste poging ging ik redelijk soepel door de lianen heen, totdat ik in het net hing. Mijn knijpkracht verdween razendsnel, waardoor ik met beide ellebogen aan het net hing om kracht te besparen. Dit hielp ook niet omdat de rest van mijn armen en schouders vermoeid raakte! Hup! Tweede poging.  Knijpkracht verdween al halverwege de lianen! Opnieuw!...

Ondertussen werd ik flink aangemoedigd.  En wat een support kreeg ik! Van onderarm massage tot ademhalingsoefeningen, instructie en peptalk van Maarten, Bram en Bas, echt tof! Na de vijfde poging en met nog een laatste Yell van Roy Q knalde ik over deze lastige combi heen! Nou oké “knalde?” Ik kon net de bovenste balk bereiken waar het ‘net’ aan hing en kon toen als een soort “luiaard” schuivend naar de andere kant voortkruipen.

Op naar de laatste hindernis! Een mooie 3-combi, wat verrassend genoeg meeviel. En de bel met bandje om kon laten klinken onder luid gejuich van alle ‘Krachtpatsers’!

Een heerlijk gevoel en een van de mooiste wedstrijden die ik heb gelopen.

“Neem elke hindernis apart. Een voor een. Kijk niet naar wat er nog komen gaat en hoeveel hindernissen nog voor je liggen. Maar alleen die ene hindernis waar je op dat moment mee bezig bent. Want elke hindernis die je haalt is een overwinning. En daar zit de voldoening in. Stapje voor stapje"

MSR Harreveld 2026; sponzenloop (Wedstrijdverslag)

Een wedstrijdverslag geschreven door Roy Quaedflieg

Ja, je leest het goed! Een sponzenloop. 

Het is vandaag plusminus 30 graden in Harreveld. Niet de meest perfecte omstandigheden

om een survivalrun te lopen, maar mijn trainingsmaatjes en ik hebben er wel gigantisch veel

zin in en zijn daarom ook blij dat het door kan gaan ondanks de hitte. Voor mij een leuke test

om te kijken of ik de stijgende lijn van mijn laatste runs door kan zetten.

Bram Romkema en ik rijden gezellig samen naar de wedstrijd locatie. Bas Veenhuis en Roy

T die in dezelfde startgroep zitten als ik, zijn al in de buurt en/of komen zelf die kant

op. Roy T, Bas en ik besluiten vanwege de warmte geen standaard warming up te doen met

warm lopen. Het is immers warm genoeg en warm lopen kan bovendien ook de eerste

meters na de start. Uiteraard doen we wel wat andere warming up oefeningen onder de

schaduw van de bomen. Even alles activeren.

Voordat we het startvak in lopen pakken we de tuinslang die klaar ligt en nemen een

verkoelende douche en dán zijn we echt klaar om te starten. Bas zorgt dat de spanning bij

iedereen in onze startgroep even weg valt door te roepen: "veel plezier iedereen", waarop

enthousiast terug gereageerd wordt.

Ik besluit rustig te starten in verband met de warmte. Nu zou ik de hindernissen niet eens

meer allemaal kunnen beschrijven. Wel zijn er een aantal hindernissen die ik wil aanhalen. 

Eén hindernis was nieuw voor mij. Het ging hierbij om een hindernis waarbij je als een soort

kapitein haak met twee haakarmen je eigen lianen moest creëren om zo naar de overkant te

verplaatsen. Op zich ging het vrij soepel net als alle andere hindernissen die volgden. Ik zat

lekker in de wedstrijd en liep van waterbak naar waterbak en van spons naar spons.

Heerlijk verkoelen met de sponsen (niet Roy op de foto helaas)

Complimenten voor de wedstrijdorganisatie, want dit mag wel even benoemd worden. Wat

was het vandaag super geregeld met al die water posten. Niet alleen water om te drinken,

maar ook water om af te koelen. Daar maakte ik gretig gebruik van door bij elke emmer met

sponzen een pitstop te maken. Telkens op het moment dat mijn hoofd begon te gloeien

kwam er precies een waterpost. Alle geslaagde hindernissen vierde ik in het koppie. Het

vieren van de kleine of grote succes momenten helpen mij de laatste tijd door de

wedstrijden heen en zorgen ervoor dat ik kan genieten. Een tip van Roy T die ik nu in al mijn

wedstrijden probeer toe te passen. Ondertussen was ik zo intens aan het genieten en begon

ik ook steeds meer te geloven dat dit wel eens mijn eerste MSR bandje zou kunnen worden.

Toen ik de combi bestaande uit: houten stokjes, kartbandjes en takken aan touw succesvol

door kwam, was het vertrouwen helemaal aanwezig. Lekker! En nu op zoek naar de

volgende bak met sponzen. Een gigantische apenhang van (naar horen zeggen) ongeveer 70 meter ging ook vloeiend zonder te veel rust momenten. De armen voelden goed vandaag!

Dan nog de kraan hindernis met een toffe tarzanzwaai vlak voor je op het finish terrein met

de laatste hindernissen arriveert. Zo'n lekkere lange zwaai over het water maakt je toch

altijd weer zo blij als een kind! En dan nog de laatste combi's op het finish terrein. Twee keer

in de stress bij de laatste hufterlus en dus opnieuw, want ik kom met mijn voeten op de grond. Ik heb water nodig en vooral een spons met water in mijn nek. Ik maak mij nog één

keer kwaad en nu lukt het gelukkig wel.

Na 2 uur en 45 min kom ik met mijn allereerste survivalrun bandje op de middellange afstand (MSR) over de finish, luid de bel en leg de allerlaatste sponzen in mijn nek en op mijn hoofd. 

Nu mijn trainingsmaatjes door de laatste hindernissen heen aanmoedigen. Eerst komt Bram

die de LSR loopt. Ook hij heeft het zichtbaar zwaar in de laatste hindernissen, maar zet wel

een ontzettend knappe tijd neer van 3 uur en 25 min. Samen moedigen we vervolgens ook

Bas aan die nog vrij ontspannen door de laatste hindernissen klimt en ook Roy T beukt zich

vervolgens door de laatste hindernissen heen met bandje. Sabrina behaalt haar bandje op de KSR en ook Martijn die zijn allereerste LSR loopt komt na een zeer knappe prestatie over de finish met bandje.

Verder kunnen we Florence nog feliciteren met haar podiumplekken van de wedstrijd én het eindklassement. Gefeliciteerd allemaal. Het was een fantastische dag.

Tot Spons!