Survivalrun Beltrum 2026

Een wedstrijdverslag geschreven door Roy.

De Strijd ‘in’ de Elementen in het landschap van de Bakermat.

Hier begon in 2010 voor mij het survivalrun-avontuur. De halve survivalrun van 12 km in exact dezelfde (weers-)omstandigheden: sneeuw, sloten, Beltrumse-bok, waterdoorsteken en niet te vergeten de geweldig gezellige Achterhoekse mentaliteit! Als de gemiddelde survivalrunner kijk je niet op van een beetje (lichamelijke) ontbering. Onervaren en geen flauw idee wat ik moest verwachten, had ik mij veel te warm gekleed. De vaseline die ik op mijn borst had gesmeerd (nooit doen!), zorgde er bijna voor dat ik in de winterse omstandigheden hittestuwing kreeg. Met 2 uur en 47 minuten was ik binnen, moe maar voldaan. Ik keek toen al met veel verwondering naar de LSR, wat toen nog TSC werd genoemd (top survival circuit) bikkels, met het idee dat ze gewoon het dubbele moesten lopen! Sindsdien staat de LSR afstand op mijn bucket list. In de afgelopen jaren getracht de afstand te temmen, maar toen…

Beltrum, 04 januari 2026. Gaat het nu eindelijk gebeuren?

Ongeveer een half jaar geleden kwam ik, samen met mijn rode tweelingbroer Roy Q, op het idee om met z’n tweeën deel te nemen aan de koppel LSR. Dit onder de noemer van ‘gedeelde smart is halve smart’. En waarom een nieuwjaarsduik nemen als je 23 km met 62 hindernissen kan doen? Zo gezegd, zo gedaan. Met wat ‘Beuker’ trainingen en meerdere diverse wedstrijden als voorbereiding kwamen we langzaam dichtbij. Toen het einde van het jaar naderde, begonnen de zogenaamde Beltrum kriebels en gedachten al op te spelen.

En dus ook de gezonde onzekerheid; “Hebben we genoeg getraind?”, “Hoe gaan we het logistiek regelen?”, et cetera. Onder het mom van ‘niet lullen, maar poetsen’, was het eindelijk zo ver en stonden we om 09.57 aan de start van de 35e editie van de Beltrumse survivalrun! Voordat ik verder inga op de beleving van de run, wil ik graag Lars ontzettend bedanken voor de support en logistieke ondersteuning. Zonder zijn support was het waarschijnlijk niet gelukt. Afijn, we waren onderweg en wat een prachtige omgeving!

Een mooie foto van Roy in Beltrum. Foto: Thomas Kranenberg

De Achterhoekse humor was in het begin gelijk zichtbaar op een banner met de tekst “Al is het landschap nog zo maagdelijk wit, je weet zeker dat er morgen een vlek in zit”. We hadden een prima tempo, de eerste swingover en het verticaal net getrotseerd en ondertussen waren we aangekomen bij de eerste combi apenhang-verticaalnet- enterlussen. Daar zag je gelijk de karakteristieke eigenschappen van een survivalrunhindernis uit Beltrum: dikke boomstammen, apenhang en geen tierelantijnen. Gewoon ruig. Nadat we onze weg vervolgden, kwamen we aan bij een zeer bekende locatie (waar voorheen de Beltrumse-bok stond) en mochten via de lianen over het water.

We gingen als een trein! Op naar de eerste lus met de Beltrumse-lus, (en nog meer) touw-net-apenhang combinaties en wat verdwaalde korte touwtjes. Hindernis 34/35 de Bakermat combi op het trainingsveld met voor de verandering een combi apenhang en lianen laantje. Daar had Roy Q een ‘intiem momentje’ met een tak en wilde het niet loslaten.

Dus bij de tweede poging en met de externe motivatie van het dweilorkest op achtergrond, konden we ons verder verplaatsen naar lus nummer 2 met daarin 14 hindernissen.

Met hier en daar nog een verdwaalde individuele LRS loper, verplaatsten we ons in een sneeuwbui, met de zon in onze gezichten, over prachtige akkers vol bagger. Wat mooi was om te zien, is dat de omgeving survivalrun ademend. Het oude trainingsterrein, vergaande hindernissen dwars door het terrein en in de verte de kerktoren van de dorpskern. Dan vergeet je even alle ongemakken… Na een gezellige babbel met de jury die met de melding kwam: ”nog 4,5 km en 12 hindernissen”, waren we enigszins verbaasd dat we er al ‘bijna’ waren!

Roy & Roy samen door de hindernissen!

“De laatste loodjes zijn het gezelligst?!”

Op naar het feestgedruis in de verte, maar eerst ‘nog even’ een Spaanse-ruiter met kabouter-bahia en 80 meter apenhang op het trainingsveld. Daar hadden we beiden nog wat extra rust gepakt in de touwen, door als echte ‘hangjeugd’ in de touwen te blijven hangen. Maar daar hadden we geen tijd voor, want de tijd begon te tikken. Ondertussen had ik kramp op plekken waar ik niet van wist dat ze bestonden. Op naar de laatste 800 meter: vario combi en de 3 lussen apenhang, stamloop en hakken. Na de aanmoediging van andere Kracht deelnemers kregen we een boost en we roken de winst, de laatste combi en dan… de eindhindernis. Met vijf minuten resterende op de klok waren we binnen! Totale euforie, we hebben het gewoon fixed! We hebben gewonnen van de Bakermat.

Tot volgend jaar! Roy & Roy