Verslag survivalrun Dronten

Een wedstrijdverslag geschreven door ons jeugdlid Damian Vredenburg

Het terrein en de omgeving

Om 08.30 uur samen met mijn ouders en broertje Jayden in de auto, wat voor mij toch best vroeg is. Net voor de start van Sebastiaan komen we aan op het plein bij de start/finish met de eindhindernis. Alles is omringd door winkels. Nadat we Sebastiaan hebben aangemoedigd bij de start, kan ik mijn shirt ophalen in een theater met een bioscoop. Vervolgens ben ik warm gaan lopen en warm zien te blijven want het is niet echt warm.

En natuurlijk ging ik voor de start traditiegetrouw op de foto samen met Lukas en Jayden.

De wedstrijd

Om 10.34 uur startte ik samen met Lukas Edens in de categorie JSR 12-14. Bij de start moeten we gelijk zagen. Wij hebben een kleinere balk om te zagen dan de hogere niveaus. Na het zagen moeten we over alle opeenvolgende balken die horizontaal op een hek lagen, zelf vond ik dat wel makkelijk gaan. Op een gegeven moment kom ik bij een houten box

(ik noem het de muizenval). In de muizenval moet ik kruipend zigzaggen terwijl er ongeveer 8 andere mensen voor en achter me lopen te irriteren. Na de muizenval moet ik onder alle balken door, door waterige modder, terwijl alle balken steeds lager gaan zodat je met je hele lichaam door de modder moet. Weer een stukje lopen en onder een net omhoog om op de brug te komen. Tegen de tijd dat ik bij het water aankom, ben ik al smeriger dan ooit. Na de brug loop ik naar het thuisparcours van de survivalvereniging van Dronten. Daar doe ik een paar hindernissen en loop weer verder. Tot aan dat stuk loop ik slecht en ben ik al moe. Gelukkig gaat het daarna beter. Ik loop een beetje totdat ik bij een schot oefening kom. Ik moet apenhang, onder het schot door (kratten van de grote  Flevosap), en weer apenhang.

Zagen bij de start

De hindernis met de Flevosap-kratten

Het eerste stuk water

Na een stuk lopen en een aantal hindernissen ben ik op dreef en moe tegelijkertijd. Dan, dan kom ik bij het eerste stuk water. Het is de hele dag al koud met een zon die niks nuttigs doet op mij verblinden na. Ik moet het water in en een klein stukje zwemmen tot de apenhang. Op de apenhang zie ik: groen, oranje, blauw, meer blauw en nog meer oranje. Wat een mensen! Ik ga de apenhang op maar de balk die steun geeft is erg glad dus donder ik bijna naar beneden. De apenhang is lang, heel lang. De apenhang hangt ook niet helemaal recht, maar buigt naar beneden door het water heen. Op een gegeven moment ben ik het touw kwijt en ga maar zwemmen. Ik lig inmiddels een stukje voor Lukas, die is bij deze hindernis zijn bril kwijt raakt. Gelukkig is de bril weer teruggevonden op het moment dat Jayden later op de dag tijdens zijn recreatieve run bij deze hindernis voorbij komt en komt de bril alsnog mee terug naar Nieuwegein.

Het 2e stuk water + eindhindernis

Het 2e stuk water is een stuk minder diep. Ik moet dan het water in en naar de swingovers zwemmen. De swingover is een ladder die zo glad is, ik pleur 1x bijna naar beneden. Gelukkig kom ik eruit en kan ik door. Ik kom dan uit bij zit-schotels. Die dingen hangen net een millimeter boven de grond. Ik moet en zou erop zitten. Dat werkt niet want als ik naar de volgende wil sta ik al op de grond. Daarna kom ik weer in het centrum. Daar doe ik de eindhindernis. Ik moet met een voetklem in de pakplankjes. Vanuit daar ga ik in een apenhang (alweer) die schuin afdaalt. Daar mag ik op de grond. Daarna moet ik over-onder doen zonder de grond aan te raken. Na de hindernis maakt ik een half rondje door fonteinen in de grond. Nu kom ik in deel 2 van de eindhindernis. Startend met hangbalkjes waar ik overheen mag. Daarna lianen en stapbanden. Aan het eind van de stapbanden moet ik over de balk.

Damian snelt zich door de hindernissen.

Einde en conclusie 

Ik finish met bandje in een tijd van: 1 uur 0 minuten en 32 seconden, helaas net niet onder het uur!  Lukas en Jayden finishen allebei in een tijd van 1 uur 10 minuten en een paar seconden. Allebei ook met bandje. Dan is er even verwarring omdat ik volgens de lijst met voorlopige uitslagen een hindernis heb gemist en mijn bandje kwijt ben. Blijkbaar heb ik mijn bandje niet goed laten zien tijdens mijn finish, maar omdat ik live kan laten zien dat ik mijn bandje toch echt nog om heb wordt dit snel gecorrigeerd. Mijn mening over de wedstrijd:

Het is een leuke wedstrijd, met aardig wat variatie, maar wel een saai stuk door de stad.

Damian opweg naar de finish, de eindhindernis van Dronten

Verslag survivalrun Eindhoven

Een wedstrijdverslag geschreven door Flore Wassenberg:

Op 8 juni was het zo ver, de survivalrun in Eindhoven. Voor mij was het voor het eerst dat ik een survivalrun in Eindhoven liep en dat terwijl ik in de omgeving ben opgegroeid! Ik woonde in Waalre en ik zat op de middelbare school in Eindhoven, dus ik ken de omgeving goed. De jaren hiervoor had ik vaak de focus op kwalificatieruns om m'n wedstrijdlicentie te halen. Omdat deze wedstrijd lang geen licentiewedstrijd was had ik daardoor ik nooit eerder Eindhoven had gelopen.

Ik wilde graag eens een BSR wedstrijd lopen omdat ik een paar KSR runs had gelopen zonder het behoud van een bandje en omdat ik een tijdlang een blessure had waardoor ik er even uit lag. Deze BSR categorie was voor mij de eerste keer. Ook Lotte liep de BSR dus konden we samen in deze wedstrijd strijden.  

Flore (links) en Lotte (rechts) samen voor de start.

We ontmoette elkaar op het startterrein en praten elkaar nog wat goede moed in. Lotte startte tien minuten eerder dan ik, dus ik zei nog tegen haar: "Zolang je mij maar voor blijft, dan gaat het goed!" Nu had ik niet verwacht dat ze dat zo letterlijk op zou nemen en alles eraan ging doen om zo snel mogelijk te gaan en mij voor te blijven. Misschien had mijn opmerking wel bijgedragen aan de snelheid want Lotte finishte als tweede bij de dames, wat een topper!!

De run startte en ik merkte gelijk al dat het best warm was. De wolken bleven nog even weg, waardoor we de hele run in de volle zon hebben gerend. Na ongeveer een kilometer zag ik mijn vader, die op de fiets met mij mee ging en mij goed kon aanmoedigen. Daarnaast is hij ook een goede fotograaf. Het is dan ook extra leuk om achteraf mooie actiefoto's van jezelf te zien. Na een wat makkelijke hindernis over het water (we mochten alles bovenlangs) moesten we vier verschillende swingover achter elkaar doen. Ik merkte daarna dat mijn hoofd toch wel last had van de warmte, dus ben ik snel naar mijn vader gegaan om even wat water over m'n hoofd te kunnen gooien. Toch wel erg handig zo iemand in de buurt, het eerste waterpunt van de run liet toen nog 1,5 kilometer op zich wachten. Na wat afgekoeld te zijn ging de run erg lekker, af en toe wel wat nare combinaties, maar ook die redde ik in een keer. Als je dan wat mede BSR'ers inhaalt voelt dat mede doordat ik in de laatste startgroep gestart was, altijd goed . Boogschieten was helaas niet raak, dus dan maar een strafrondje. Ongeveer op de helft van de run was er weer een combi, die begon met een brandweerslang-apenhang en daarna zo'n hindernis met een losse stok waarbij je hupsend vooruit moet. (zie foto)

De hups en schuif stok!

Toen ik deze hindernis zag zakte de moed mij al in de schoenen. De laatste keer dat ik deze hindernis had geklommen was ongeveer drie jaar geleden bij een obstaclerun, georganiseerd door Defensie. Ik ben toen uit de hindernis gevallen, plat op m'n rug. Bij dat incident werd de lucht in één keer uit mijn longen gedrukt wat een best angstige situatie was. Bij het zien van deze hindernis kwam de herinnering direct weer boven. Nadat ik nu de situatie even had geobserveerd en nadat ik enkele tips had gekregen (armen goed breed houden) wilde ik het proberen. Ik ging hangen, "1.2.3, hups!". Ik kwam misschien een centimeter vooruit want echt de lucht in ging ik niet. Ik dacht als dit de snelheid is hoe ik dit ga doen en als ik niet de durf heb om echt omhoog en vooruit te hupsen, gaat het hem niet worden. Met het oog op dat ik niet nog eens zo'n nare ervaring van zo'n val wilde meemaken heb ik toen toch maar besloten op m'n bandje in te leveren. Dat was balen, want ik had me echt voorgenomen om de run uit te lopen. Ik zag een andere dame die ook daar haar bandje inleverde vanwege angst die ze had, waardoor ik toch een kleine beetje geruststelling had dat ik niet helemaal de enige was. Daarna ben ik toch gewoon alle hindernissen blijven klimmen. Ik wilde mezelf bewijzen dat ik dit kan en met het uitlopen van de run kon ik een soort test lopen om te kijken op welk niveau ik zit.

Zo kwamen we weer vier verschillende swingovers tegen met direct daarna de 'zenuwspiraal'. Dat is zo'n spelletje waarbij je met een ring om een metalen staafje moest en die niet mocht raken.

Ben jij net als Flore rustig genoeg om de 'zenuwspiraal' te bedwingen?

Met trillende handjes door alle inspanningen dan toch ineens zo'n behendigheidsoefening doen is wel een uitdaging. Je mocht het drie keer proberen en anders moest je een, wat ze zeiden, erg lange strafronde lopen. Gelukkig was het mij in de tweede poging gelukt. We kwamen nu wat meer op het terrein waar ik vaker ben geweest, bijvoorbeeld tijdens GLOW wat elk jaar in november in Eindhoven plaatsvindt. Toch leuk om op herkenbare plaatsen te klimmen. Richting het einde was er een lange apenhang met een tonnetje ertussen.

Een apenhang met een lastige ton in het midden!

Gelukkig hebben wij deze hindernis ook op het trainingsterrein van Kracht, dus deze had ik al eens geoefend. Op dat moment merkte ik dat de verzuring in mijn armen wel heel erg aanwezig begon te zijn. Met pijn en moeite en met goede aanmoediging van de jury en mijn vader, had ik de overkant bereikt. Door de verzuring moest ik nog eens stukje catcrawlen want ik vertrouwde mijn armen niet meer. Daarna kwamen er nog twee grotere hindernissen, eentje met veel apenhang en onder een schot door en nog een rij lianen met daarna 'slappe zakken'. Hier moet ik eerlijk toegeven dat ik ze niet helemaal heb genomen zoals de bedoeling was, want ik raakte tussendoor toch even de grond (wat normaal natuurlijk niet mag als je nog je bandje hebt). De laatste hindernis voor de bel was een schot waar je overheen moest. Hier stond Lotte al met haar medaille te pronken en mij aan te moedigen om met mijn laatste energie er overheen te komen.

Daar was dan de bel en de finish!

Na een ijsje te hebben gegeten, ben ik gezellig samen met Lotte teruggereden naar Nieuwegein. Tijdens de rit hebben we gezellig kunnen kletsen over de leukste en vervelendste hindernissen van de run. Ik vond het een erg leuke run, misschien niet de mooiste qua natuur maar de run had voor mij wel leuke bekende plekjes op het TU/e terrein.

We hebben genoten en dat is toch het belangrijkste!

Flore in de catcrawl

Verslag survivalrun De Knipe

Wedstrijdverslag van Roy

“Genieten is een belangrijk ingrediënt om een goede run te lopen”

Het was een gezellige borrelavond op onze vereniging waarbij ook de aankomende runs ter sprake kwamen. “Ik ga De Knippehh lopen” zei ik. “De Knippehh???” herhaalt Maarten al lachend. “Je bedoelt de knieeepe” verbeterde Maarten mij.

Ik kan me altijd erg verheugen op de survivalrun wedstrijden. Eens kijken welke mooie weilanden, bossen, sloten en nieuwe hindernissen we dit keer weer mogen trotseren. 

Het is de dinsdag voor de wedstrijd. De laatste training voor mij voorafgaand aan de wedstrijd. Bram en Marcel vertellen mij dat als ik een beetje doorzet een podium plek wel haalbaar is. Ik denk nog bij mijzelf “Nee, Roy, niet te veel druk erop leggen, dan wordt het weer helemaal niks”. Dus ik ontken stellig en vertel dat een podium plaats er voor mij nog niet in zit. Het is de zaterdagavond voor de run. Gezonde spanningen zijn al aanwezig die bestaan uit enthousiasme en het niet kunnen wachten op de wedstrijddag. 

Jaaa, en dan is het eindelijk zover! Zondag 2 juni ’24 de dag van survivalrun De Knipe Yn Tou. Het is een eindje rijden, maar met Tim als gezellige reisbuddy vliegt de tijd zo voorbij en voor je het weet rijden we het dorp binnen. Je ziet meteen al dat het erg leeft hier. In veel tuinen hangen touwen met daaraan meerdere T-shirts van runs van de afgelopen jaren. 

We rijden langs één van de mooie hindernissen die boven het water hangt aan een kraan. Ik word gebeld en ik grap nog tegen Tim, voordat ik gezien had wie er belt “Oh dat is vast Bram die belt vanuit een hindernis om te vragen waar we nou toch blijven”. Bram loopt vandaag de zwaarste categorie in de survivalrun, namelijk de LSR. En ja hoor, het is Bram! Ik denk nog voordat ik opneem: “Het zou toch niet dat Bram echt al binnen is, want dat zou echt een absurd goede tijd zijn.” En jawel hoor Bram is binnen, maar helaas zonder bandje.  Bram heeft de afgelopen weekenden een aantal andere mooie, zware prestaties geleverd in andere sporten. Soms moet je je lichaam wat meer rust geven, volgende keer beter!

Roy (links) en Tim (rechts) samen voor de start van hun run.

Tim en ik starten om 14:00 aan onze 8,5km recreatieve run. Het begint met een houtzagen. Tim is goed weg. Ikzelf zit wat meer te klunzen, maar ja het belangrijkste, niet in mijn vingers gezaagd! In de volgende hindernissen die volgen ga ik er wel lekker doorheen en ik kom in een goed ritme terecht ondanks wat opstoppingen bij een aantal hindernissen. Ik bedenk me elke keer opnieuw “Rustig blijven en genieten”. In een korte combi die bestaat uit een korte apenhang en een horizontale balk, zit een vrouw voor mij die zich verontschuldigd. Ze heeft een klein beetje moeite om vanuit de apenhang in de catcrawl te komen om zichzelf vervolgens op de balk te trekken. Door de koprol die ik op het touw maak, lanceer ik haar omhoog, waardoor ze er wel bij kan. Ze bedankt mij vriendelijk en ik geef aan dat ze zich vooral niet moet laten ophaasten door mij en het belangrijkste is dat ze nu niet valt.  Gelukkig, het lukt allemaal. We gaan door. 

Tim blijft het eerste stuk goed bij en ik complimenteer hem met deze onwijs goede start. 

De kilometers vliegen voorbij op mijn horloge. Ik merk dat ik lekker in de run zit en kan bij het rennen mijn tempo iets verhogen. De pakladder neem ik als een Siamang aap (die liet mij dit afgelopen weekend in de dierentuin even zien) vervolgt door de hangende balkjes. 

Dan komen we bij het pijl en boog schieten. Ik denk nog “Gewoon die pijl zo snel mogelijk pakken en schieten, want ik schiet toch weer mis”. Nou wat denk je? Ja hoor weer mis. Misschien toch maar eens op oefenen, want ik heb altijd op strava zo’n mooi extra lusje op de kaart. Hup strafrondje lopen! 

Bij de kraanhindernis moet ik even wachten met inklimmen van het jurylid. Het is te druk in de hindernis. De tijd tikt voorbij, maar ik wacht begrijpelijk, want je wilt niet dat zo’n hindernis onnodig gevaar oplevert en instort. We gaan de laatste hindernissen in. Nog een apenhang over het water. Ik wacht tot degene voor mij aan de overkant is en kan hem daardoor met snelle slagen in één keer doorpakken. Kom op en nu rennen naar de laatste combi. Ik glij via de glijbaan de waterbak in. Terwijl ik de bak in glij denk ik “Volgens mij heb ik een mooie tijd neergezet”. Bandje? Check! Startnummer en bel aantikken? Check! Podiumplaats? Mwah, misschien mogelijk binnen de top 10? Vol verwachting kijk ik naar het scherm met uitslagen. Nee joh, 3e geworden! Dat kwam voor mij onverwachts. 

Ik ga mijn spullen ophalen en kijk of ik bij de eindhindernis Tim kan binnen zien komen. En ja hoor! Niet extreem veel later komt Tim met bandje! Netjes man, goede prestatie!

Bedankt Marcel en Bram voor de fantastische trainingen op de dinsdagavond waarbij we gekeken hebben om het wedstrijd gevoel te evenaren.

En natuurlijk bedankt voor de super gezellige trainingen met vaak leuke spelelementen op de maandag en woensdagavonden. 

“Want onthoud de Kracht zit hem in het genieten”