MSR Harreveld 2026; sponzenloop (Wedstrijdverslag)

Een wedstrijdverslag geschreven door Roy Quaedflieg

Ja, je leest het goed! Een sponzenloop. 

Het is vandaag plusminus 30 graden in Harreveld. Niet de meest perfecte omstandigheden

om een survivalrun te lopen, maar mijn trainingsmaatjes en ik hebben er wel gigantisch veel

zin in en zijn daarom ook blij dat het door kan gaan ondanks de hitte. Voor mij een leuke test

om te kijken of ik de stijgende lijn van mijn laatste runs door kan zetten.

Bram Romkema en ik rijden gezellig samen naar de wedstrijd locatie. Bas Veenhuis en Roy

T die in dezelfde startgroep zitten als ik, zijn al in de buurt en/of komen zelf die kant

op. Roy T, Bas en ik besluiten vanwege de warmte geen standaard warming up te doen met

warm lopen. Het is immers warm genoeg en warm lopen kan bovendien ook de eerste

meters na de start. Uiteraard doen we wel wat andere warming up oefeningen onder de

schaduw van de bomen. Even alles activeren.

Voordat we het startvak in lopen pakken we de tuinslang die klaar ligt en nemen een

verkoelende douche en dán zijn we echt klaar om te starten. Bas zorgt dat de spanning bij

iedereen in onze startgroep even weg valt door te roepen: "veel plezier iedereen", waarop

enthousiast terug gereageerd wordt.

Ik besluit rustig te starten in verband met de warmte. Nu zou ik de hindernissen niet eens

meer allemaal kunnen beschrijven. Wel zijn er een aantal hindernissen die ik wil aanhalen. 

Eén hindernis was nieuw voor mij. Het ging hierbij om een hindernis waarbij je als een soort

kapitein haak met twee haakarmen je eigen lianen moest creëren om zo naar de overkant te

verplaatsen. Op zich ging het vrij soepel net als alle andere hindernissen die volgden. Ik zat

lekker in de wedstrijd en liep van waterbak naar waterbak en van spons naar spons.

Heerlijk verkoelen met de sponsen (niet Roy op de foto helaas)

Complimenten voor de wedstrijdorganisatie, want dit mag wel even benoemd worden. Wat

was het vandaag super geregeld met al die water posten. Niet alleen water om te drinken,

maar ook water om af te koelen. Daar maakte ik gretig gebruik van door bij elke emmer met

sponzen een pitstop te maken. Telkens op het moment dat mijn hoofd begon te gloeien

kwam er precies een waterpost. Alle geslaagde hindernissen vierde ik in het koppie. Het

vieren van de kleine of grote succes momenten helpen mij de laatste tijd door de

wedstrijden heen en zorgen ervoor dat ik kan genieten. Een tip van Roy T die ik nu in al mijn

wedstrijden probeer toe te passen. Ondertussen was ik zo intens aan het genieten en begon

ik ook steeds meer te geloven dat dit wel eens mijn eerste MSR bandje zou kunnen worden.

Toen ik de combi bestaande uit: houten stokjes, kartbandjes en takken aan touw succesvol

door kwam, was het vertrouwen helemaal aanwezig. Lekker! En nu op zoek naar de

volgende bak met sponzen. Een gigantische apenhang van (naar horen zeggen) ongeveer 70 meter ging ook vloeiend zonder te veel rust momenten. De armen voelden goed vandaag!

Dan nog de kraan hindernis met een toffe tarzanzwaai vlak voor je op het finish terrein met

de laatste hindernissen arriveert. Zo'n lekkere lange zwaai over het water maakt je toch

altijd weer zo blij als een kind! En dan nog de laatste combi's op het finish terrein. Twee keer

in de stress bij de laatste hufterlus en dus opnieuw, want ik kom met mijn voeten op de grond. Ik heb water nodig en vooral een spons met water in mijn nek. Ik maak mij nog één

keer kwaad en nu lukt het gelukkig wel.

Na 2 uur en 45 min kom ik met mijn allereerste survivalrun bandje op de middellange afstand (MSR) over de finish, luid de bel en leg de allerlaatste sponzen in mijn nek en op mijn hoofd. 

Nu mijn trainingsmaatjes door de laatste hindernissen heen aanmoedigen. Eerst komt Bram

die de LSR loopt. Ook hij heeft het zichtbaar zwaar in de laatste hindernissen, maar zet wel

een ontzettend knappe tijd neer van 3 uur en 25 min. Samen moedigen we vervolgens ook

Bas aan die nog vrij ontspannen door de laatste hindernissen klimt en ook Roy T beukt zich

vervolgens door de laatste hindernissen heen met bandje. Sabrina behaalt haar bandje op de KSR en ook Martijn die zijn allereerste LSR loopt komt na een zeer knappe prestatie over de finish met bandje.

Verder kunnen we Florence nog feliciteren met haar podiumplekken van de wedstrijd én het eindklassement. Gefeliciteerd allemaal. Het was een fantastische dag.

Tot Spons!

KR8CHTpatsers bij Survivalrun Lingezegen Elst!

Geschreven door Mickey.

Het is alweer even geleden dat ik dit verslag wilde schrijven maar door de vakantie is het er niet eerder van gekomen. Mijn wedstrijdverslag van de survivalrun Lingezegen in Elst!

Dit was mijn vierde echte run dit jaar. Net als de andere runs (behalve in Zeist) was ik samen met papa (Andor). We stonden klaar voor de 5 kilometer fun-run.

Toen we aankwamen bij het wedstrijdterrein was het al gezellig. Er was overal muziek, er was een pumptrack, een Urban-gym in survivalrun style (echt heel vet!) en er stond zelfs een hottub! Maar dat water zag er een beetje vies uit. We zagen ook een paar ‘Kr8chtpatsers’ van onze verenging; eentje was zelfs tweede geworden. Het was heel lekker weer en we hadden er zin in!

In onze knalgele shirts stonden we klaar. We waren het allerlaatste duo die mochten vertrekken. De zon scheen en daar gingen we! Het was vanaf het begin al best druk langs de kant, ook Tommie (mijn broer) en opa Olav liepen bijna de hele wedstrijd met ons mee en we zagen ze telkens weer ergens! Ook mama en oma zagen we vaak om ons aan te moedigen.

• 

• 

De hindernissen waren echt afwisselend maar niet zo heel erg zwaar, ze waren best wel makkelijk. We moesten boogschieten (dat is wel lastig als je hard hebt gelopen!) en een beetje in het begin moesten we met een bootje naar de overkant varen langs een touw. Ook moest papa een stukje lopen met een (fruit)kistje als laatst, ik gelukkig niet. Omdat we de fun-run deden, mochten we eigenlijk best veel leuke hindernissen overslaan. Papa en ik vonden dat stiekem best een beetje zonde, want we wilden eigenlijk alles wel proberen. Volgend jaar doen we de zwaardere run hoop ik, dan kunnen we wel overal in!

We gingen ook een paar keer vol door het water. Dat was best lastig maar papa is gelukkig best lang. Ik ging gewoon op zijn nek, zo bleef ik nog een beetje droog. Ik kon er trouwens ook niet in staan! We renden door de natuur over smalle weggetjes tussen het riet. Het leek soms wel een doolhof! Omdat we als allerlaatste waren gestart, bleven we steeds meer mensen inhalen. Dat was wel vet want we gingen best hard!

Uiteindelijk zagen we best wel snel de finish. Eerst nog een heel stuk over het strand en voor de laatste keer door het water over balken heen klimmen. Al dat water was wel lekker koud. En toen... de eindhindernis! Mama, Tommie, opa en oma stonden ons alweer aan te moedigen. We moesten in de eindhindernis best een lastige combi klimmen maar dit lukte me bijna niet en nog door een bak met echt vies water. Als allerlaatste hindernis samen bovenop een gele container klimmen voor een foto.

Daarna mocht ik de bel luiden en werden we omgeroepen!!! Mét mijn rode bandje nog om mijn arm, want ik had alle hindernissen gehaald!

Na de run hebben we met z'n allen gezellig wat lekkers gegeten in het restaurant om het te vieren. Thuis zagen we de uitslag: We zijn uiteindelijk 8e van de 39 geworden net na Anne en Jara van Kr8cht, er zal 14 seconden tussen ons :). Het was echt een superleuke dag. Op naar de wedstrijd in Zwolle samen met alle andere kinderen van Kr8cht, nu al zin in!!!

Heel leuk filmpje van de run van Mickey & Andor!

Wedstrijdverslag MSR Steenbergen: Modder, mentale strijd en een koppige pakladder

Wedstrijdverslag geschreven door Roy T.

Na dat de wedstrijd helaas vorig jaar was afgelast, mocht ik afgelopen zondag eindelijk weer los tijdens de MSR (Middellange Survivalrun) in Steenbergen. En laat ik eerlijk zijn: ik had er zin in... maar mijn hoofd had, zoals wel vaker, zo z'n twijfels.

Voor wie survivalrun niet kent: het is een heerlijke mix van hardlopen en hindernissen. In dit geval: zo'n 15 kilometer met ongeveer 50 obstakels. Denk aan klimmen, klauteren, hangen en vooral jezelf regelmatig afvragen waarom je dit ook alweer leuk vond. Kracht, conditie, techniek en een beetje karakter komen allemaal langs. En alsof dat nog niet genoeg is, speel je ook nog een wedstrijdje tegen de elementen.

 Die waren dit keer goed vertegenwoordigd.

De voorpret begon al op zaterdag. Of nou ja... "voorpret". Eerder een reeks creatieve excuses: "Ben ik wel fit genoeg?", "Misschien gewoon de helft doen?". Zondagochtend deed ik daar nog een schepje bovenop met wat klassiek uitstelgedrag. Maar goed - ik stond er gewoon.

En Steenbergen zou Steenbergen niet zijn als ze je rustig laten inkomen. Binnen de eerste 800 meter kreeg je al een paar stevige combi's voor je kiezen. Geen warming-up, gewoon meteen hangen, klimmen en doorgaan. Lekker 'opgewarmd' dus.

Ondertussen draaide mijn interne commentator op volle toeren: "Waarom doe je dit?" "Je kunt ook gewoon stoppen." "Lever dat bandje in en loop lekker terug..." Dat ging zo ongeveer het eerste uur door.

Tot er ergens een knop omging.

In plaats van zeuren (oke, iets minder zeuren), ging ik me focussen op wat wel werkte: de omgeving, het ritme en de kleine overwinningen. Elke hindernis die lukte voelde als een mini-overwinning. En zo kwam ik steeds een stukje verder.

Bij het sportcomplex zag ik Jasper, van de kortere afstand (KSR), al richting de eindhindernis lopen. Voor mij betekende dat juist de splitsing voor ronde twee. Het "voordeel"? Je weet water komt. Het nadeel? Ja..., je weet dus ook echt water komt.

Bij de splitsing van 6 en 9 kilometer had ik even het briljante idee dat ik er bijna was. Dat bleek... optimistisch. Er stonden nog een paar flinke combi's op me te wachten. En door de regen van de nacht en die dag waren alle hindernissen lekker glad geworden.

Hoogtepunt: een combi van zo'n 50 meter met onder andere een pakladder, apenhang (touw en balk), een daknet, lianen en een swingover als afsluiter. Alleen die pakladder heb ik al zes keer gedaan. Zes keer opnieuw beginnen, zes keer denken "serieus?"... en zes keer toch weer omhoog. Maar dat is dus precies waarom deze sport zo mooi is. Je bent aan het struggelen, maar je bent niet de enige. ledereen om je heen zit in hetzelfde schuitje. Dat geeft ergens ook wel weer energie.

Na nog een laatste "hufter-combi" en de eindhindernis kwam ik uiteindelijk over de finish. 3,5 uur later. Moe, nat, vies... en vooral tevreden. Bandje binnen en weer een mooie strijd gewonnen-dit keer vooral van mezelf.

De moraal van het verhaal? Het zit 'm niet in één groot moment. Het zit in alle kleine overwinningen onderweg. Blijven gaan, blijven proberen en af en toe een beetje lachen om jezelf als je voor de zesde keer van die pakladder glijdt.

Op naar de volgende!