Verslag survivalrun Vollenhove

Wedstrijdverslag van Saskia:

Survivalrun Vollenhove - Veno in the Wetlands zaterdag 9 november 2024

Vroeger zeilde ik met mijn broer en ouders naar Vollenhove en lagen we hier in de haven.

Dat ik zo’n 25 jaar later hetzelfde water zonder boot maar met een touw over zou steken,

had ik niet kunnen bedenken. En heel eerlijk? Als ik daar aan de start sta, lijk het me eigenlijk ook niet zo’n goed idee. Ik ben niet zo’n held op hoogte. En heb het behoorlijk koud. En wat als ik de eerste deelnemer ooit ben, waarvan het bandje bij de eerste hindernis al doorgeknipt wordt? Oftewel, ik ben hartstikke zenuwachtig.

Sinds april dit jaar ben ik, samen met mijn broer, begonnen met trainen bij Kracht.

Ik had nooit gedacht dat het zo leuk zou zijn! Wat een superleuke, gezellige en sportieve

vereniging! Deze eerste run loop ik als koppel samen met mijn vriend, een meer ervaren

survivalrunner. Het leek me handig dat hij mij in geval van nood over de hindernissen heen

kan trekken en duwen. En hoe leuk is het dan dat, als je daar zenuwachtig staat te zijn, trainer Maarten er gewoon is om de Kracht deelnemers aan te moedigen! Hij wuift m’n zenuwen weg en herinnert mij eraan om lol te hebben in de sport. En dat is deze run zeker gelukt! Ik heb echt enorm genoten van de run. De natuur, de koeien, de lieve mensen, de

vriendelijke vrijwilligers, de mede survivalrunners waar je mee kan lachen en tips mee uit

kan wisselen. En natuurlijk de hindernissen. Ik vond het gelukkig goed te doen. Er was een

pittige swing over (voorafgaand aan een apenhang) van drie balken dik. Gelukkig was

vriendlief niet te beroerd om daar even een kontje te geven. En uiteraard heb ik gewoon een

natte broek gehaald bij de kraanzwaai.

"Schatje je moet de voetklem echt wat hoger zetten he!"

En óók een extra rondje gerend voor het boogschieten. Ik genoot er allemaal van.

Zeker toen ik finishte mét bandje. Wat een heerlijk gevoel!

De blauwe plekken op mijn armen en benen vertellen me dat ik nog genoeg te verbeteren

heb. En de vrees die ik voelde bij sommige hindernissen die ik in deze categorie over mocht

slaan maken dat ik heel zeker weet; morgen weer lekker trainen! En dan de volgende run

samen met mijn broer!

Verslag Survivalrun Neede

Wedstrijdverslag geschreven door Tim Schadenberg.

Survivalrun Neede 20-10-2024

Nou daar gaan we. Neede, een klein dorpje in Achterhoek, de bakermat van de survivalrun.

Wat is het heerlijk om hier weer te staan. Fit, in de natuur, lekker in m’n vel, zelfvertrouwen. Ik heb zin om in die eerste moddersloot te springen, de vezels van het touw te voelen en met de klodders nog onder de schoenen een swingovertje te maken..!

Vandaag doe ik de 7km recreatief. Het is pak hem beet tien jaar geleden dat ik deze run heb gelopen maar ik kan me nog herinneren dat het een mooi bosachtig parcours is. Ik start in de laatste startgroep, als laatste loper van de dag. Yep, dat worden slappe touwen, botte bijlen, vrijwilligers die naar huis willen en een ‘bezem’ op je hielen (volgens Maarten één met een track record…). Vlak voor de start loopt hij op onze startgroep af. Ik vraag hem hoeveel later hij start. “Nu” zegt hij.. Oei dan toch een beetje gas erop, want het is natuurlijk niet de bedoeling dat Kracht Nieuwegein van het parcours geveegd wordt! Met een vlotte swingover start ik de race en vorm ik de kopgroep. Kracht Nieuwegein flitst door de bossen. Het is een echt bosparcours, kris-kras over de Needse berg heen, en als je het kaartje vooraf niet bestudeerd hebt, is het onmogelijk te anticiperen wat er aan hindernissen en loopstukjes komen gaat. Heuveltje op heuveltje af. Oeff dat is zwaarder dan verwacht. “Vals plat” hoorde ik een paar mannen in de kleedkamer zeggen toen ik me aan het omkleden was. Nu weet ik wat ze bedoelen.. Met boogschieten vloog mijn pijl net boven het doelwit in het net. Dat betekende een strafrondje; door het losse zand de helling omhoog, swingover en weer naar beneden. Ja.. dat voelde wel als een straf.

Net als Beltrum (20 km verderop) zijn alle hindernissen met balken en touwen gemaakt. Tijdens de race kwam er soms nog iemand de boel strak zetten met een ijspriem uitziend stuk gereedschap. Met de slappe touwen viel het dan ook gelukkig mee! Ongeveer bij kilometerpaal 4 kwam ik bij de eerste hindernis waar veel gevloekt werd. Het was een combi met een apenhang onderlangs en terug bovenlangs. Gevolgd door een lange tarzan waar ik helaas veel tijd en tempo verloren heb. Hier was een grote opstopping en een heleboel frustratie. Hoe stom is het ook om juist uit zo’n hindernis te vallen!? De derde keer was het eindelijk raak en liet ik de grote groep roze shirts achter me. Er kwamen vanaf dit punt steeds meer combis op onderarmen: Palen overpakken afgewisseld met korte touwtjes.

Verlengde apenhang, onder het bord door, traverseren over touw, balken zig-zag, weer een apenhang en een swingover (toen ik mn duimpjes omhoog had en de koprol ging maken zei de vrijwilliger dat het niet had gehoeven… top!). Apenhang op helling omhoog.

Daknet onderlangs, bovenlangs, dan apenhang, balken onderdoor en weer een apenhang bovenlangs.

Er is een bepaald soort mentaliteit in deze regio. Men geeft niet op en je laat het touw niet los. Mooi om te zien hoe de locals zich - relatief onvoorbereid - vast kunnen bijten in een hindernis en deze uiteindelijk weten te passeren, puur op mentale kracht.

Inspirerend! Ik geloof er wel in dat dit een kracht is die in iedereen zit. Het is soms een kunst deze te vinden. Uiteindelijk heb ik deze super power niet hoeven te ontwaken en waren de woensdagavond trainingen van Maarten meer dan een uitstekende voorbereiding om overal lekker doorheen te slingeren.

Bij de finish kreeg je een high five van de voorzitter, in plaats van het rinkelen van de bel en een glaasje kruidenbitter in je handen gedrukt (“het hoort er wel een beetje bij”).

Cheers! Wat een fijne run was het weer. Lekker rennen door een fantastisch mooi bos met herfstkleuren, en een aangenaam temperatuurtje. Volgend jaar ga ik zeker weer. Wie weet dan wel twee rondjes!

Met een tevreden gevoel en een rood bandje om mn pols stap ik de auto weer in en rijd ik terug naar huis.

Verslag survivalrun Leeuwarden

'Calimero in Leeuwarden'

Een verslag van Juliane Kupfernagel

Om 8:30 spreek ik af met Roy, die mij heel lief een lift biedt naar een mooie stad hoog in het Noorden - Leeuwarden. Dat valt nog mee voor een run die twee uur rijden ver weg is.

Het weekend daarvoor kond ik al een voorproefje nemen hoe het is om KSR te lopen, want mijn laatste run, toen mijn 2e KSR was al meer dan een jaar geleden. Ede was pittig, vooral door de zwaaihindernissen en de 'Maartennaaier' die toen mijn bandje kostte. Zal Leeuwarden mij meer liggen?

Voordat de run begon werden we in afvalcontainers geleid, die we uit moesten klimmen.

De rechte had meer inkepingen, maar ik kwam niet tot de rand. Ik wisselde naar de iets lagere container, maar ook daar kond ik de rand niet bereiken. Nog een paar keer springen en het lukte nog steeds niet. De jury keek als of ze me zielig vonden zo alleen in de container en lieten mij dan toen de deur uit. Nu kon de run beginnen! Swingover met autoband en de hordes door met de autoband. De komende hindernissen waren goed te doen.

Bij de combi boven het Naauw wou ik echt niet de gracht in vallen. Toen kwam een hoge bok met autobanden die met autoband bedwongen moest worden. Ook hier was mijn lengte niet van voordeel en had ik meerdere pogingen nodig tot het lukte. Een medestrijder uit Delft verzwikte hierbij zijn pols. Ook een drie meter hoge muur kon ik bedwingen omdat de zijkant niet afgelint was. Later moest er ook nog een touw op armkracht omhooggeklommen worden. Na de eerste mislukte poging kreeg ik mijn stevigste Calimero momentje van de run: De andere deelnemers zijn veel langer dan ik! Zij doen vier bewegingen maken en ik tien. Dat is niet eerlijk! Bij de tweede poging lukte het om op armkracht naar boven te klimmen en met mijn hoofd de balk aan te tikken. Hindernis gehaald en toen kwam mijn blijheid terug.

Tot het eind van de run ging het soepel, lekker genieten van de omgeving en het lekkere weer. Bij de eindhindernis had ik een tweede aanloop nodig, maar kond nog een trucje afkijken van een oud vereningings-genote uit Delft - een been in de brede "triangel" om zo tot het laatste zwaaiattribuut te komen. Ook de steigerhoutplanken en de lange stokken traverseren lukten bij de eerste poging. Nu nog de eindbaas: een hoge ramp omhoog. Je raadt het al, weer eens te hoog voor mij, gelukkig was de steiger niet afgelint en kond ik zo omhoog klauteren en met bandje om mijn pols de finishgong luiden! Na de finish heb ik even snel op mijn horloge gekeken: Zelfs met de tijd kon ik tevreden zijn. Ik finishte in het middenveld van de KSR dames.

Mijn innerlijke Calimero was trots. Genen zijn wel oneerlijk, maar je hebt het zelf in de hand om het een mooie ervaring te laten zijn: lekker jezelf uitdagen in een heel mooie survivalrun, wel of niet met bandje.