In augustus 2024 ben ik begonnen met survivalrun waarbij de basiscursus het begin is geweest van de reis in deze sport. Na een “hardloop carrière” met diverse 5 en 10km’s en halve marathons was het tijd voor wat anders. Mijn zoons Lukas en Gideon waren enkele jaren geleden al begonnen met deze sport en na vele runs door het hele land van Lukas werd ik ook aangestoken. Dat ging gepaard met ups en downs, zere ribben, overwinningen en de hoogtevrees die mij parten speelt. Onder de bezielende coaching van Maarten gaat het met stappen vooruit en wordt de sport steeds leuker! Inmiddels zijn we als gezin enorm betrokken bij de vereniging waarbij mijn vrouw Maaike inmiddels in het bestuur zit en wellicht ook in de sport gaat stappen.
Joran en Gideon.
11 mei 2025
De wekker ging op deze zondag vroeger dan normaal want de rit naar Drenthe stond op ons te wachten. Een ritje van zo’n 130 km richting het noordoosten van ons prachtige land.
Op naar Havelte, een dorp in Drenthe. Wisten jullie dat Piet Soer (1903-1935) daar vandaan komt. De piloot die met de “Pelikaan” in 1933 in een recordtijd van Amsterdam naar Batavia in NL-Indië vloog. Bij aankomst in Havelte was het zoals elke run even zoeken naar een plekje en kon de dag dan echt beginnen. Shirts halen en de schaduw opzoeken want het was al erg warm rond 10:00 uur. Lukas stond aan de start van zijn JSR 12-14 samen met zijn maatje Damian. Damian liep een geweldige wedstrijd en finishte onder het uur.
De wedstrijd van Lukas was niet zoals hij in gedachten had. De warmte, het lange wachten bij enkele hindernissen en de lastige laatste hindernis waardoor het bandje helaas niet mee ging naar Nieuwegein. “Even Heroes Have Bad Days”
FF Ramme in Havelte!!
Rond half twee in de middag was het dan zover.
Gideon en ik stonden aan de start van de Ouder-Kind run. Voor ons beide de officiële eerste recreatieve run onder auspiciën van de Survivalrun Bond. Dat gevoel van eindelijk een shirt aan te hebben van een survivalrun is toch wel speciaal. Zeker als je dit mag doen met je jongste zoon. De aanloop hiernaartoe was niet altijd even consistent qua trainingen mede door persoonlijke omstandigheden en toch had ik er erg veel zin in!
En zo gingen we het gevecht aan met hindernissen en de warmte. De hindernissen verschilden qua niveau en waren soms uitdagend, zeker voor ons als beginnelingen. Banden swingovers, zandzak swingover, over een hek heen in de hoogte, daknet met swingover, enteren, touw zwaaien met swingover verticale net enzovoorts…
Een heerlijk moment was het water in en dat gaf een goede verkoeling op deze warme dag. Een van de hindernissen was de swingover met de blauwe ton. Die verloor ik helaas.
De race was een prachtig gevecht! Samen met je jongste zoon, die ook hoogtevrees heeft, groeien tijdens de wedstrijd. Elkaar aanmoedigen en helpen. De hindernissen verslaan waarvan je van tevoren dacht dat het niet zou lukken en deze toch gewoon doen!
Sommige hindernissen waren voor Gideon vanwege zijn lengte nog wat te hoog gegrepen en met mijn hulp heeft hij deze hindernissen toch gewoon gedaan. Iets om onwijs trots op te zijn! Zeker als ik zie hoe Gideon de afgelopen maanden veel van zijn angsten heeft overwonnen en met trots steeds verteld welke stappen hij weer heeft gemaakt. Het enthousiasme spat ervan af bij Gideon.
Joran helpt Gideon bij de start swingover.
We werden aangemoedigd langs het parcours door enthousiaste toeschouwers en dat was prachtig om te ervaren. Je kon merken dat deze wedstrijd hier leeft en hoeveel vrijwilligers deze dag tot een succes hebben gemaakt. De warmte op deze zeer zonnige Moederdag was erg pittig tijdens de run. Ook was het langer wachten bij enkele hindernissen en dat belemmerde soms de doorstroming. Dat mocht de pret niet drukken en na 4,5 kilometer kwamen we aan bij de finish met de eindhindernis waar een combinatie van een halve apenhang, stapbanden en staplussen op ons stond te wachten. De verzuring sloeg bij mij toe in het allerlaatste vak en toch op doorzettingsvermogen en kracht hebben we samen de finish gehaald. Al met al een prachtige dag in Havelte waar plezier en persoonlijke overwinning centraal stonden. Natuurlijk hebben nog veel te leren en te trainen in deze sport echter was dit een mooi begin!
Een wedstrijdverslag geschreven door: Ynze Hooijsma
(Ynze deed mee aan de 9km solo recreatief.)
Het was een mooie zonnige dag, graadje of 13, perfect weer om lekker buiten te sporten.
Het is zeker 15 jaar geleden dat ik voor het laatst bij de Schipbeek survivalrun in Bathmen (waar mijn roots liggen) ben geweest. Als kleine jonge stond ik hier namelijk altijd al bij een hindernis te posten en was ik de dagen ervoor druk aan het bouwen. Mijn vader, Poppe Hooijsma was namelijk met zijn bedrijf Sherpa buitensport al vroeg betrokken bij het organiseren van deze mooie run en zo ben ik ook in aanraking met de sport gekomen. Als kleine jonge liep ik samen met mijn vader allerlei runs door het hele land en begin april werd altijd de hele familie opgetrommeld om op post te staan bij de Schipbeek survivalrun. In de pubertijd ben ik gestopt met de sport en in 2010 is mijn vader helaas op 55 jarige leeftijd overleden.
Toen mijn vriendin vorig jaar wou gaan sporten voor conditie en kracht, maar hardlopen en de sportschool zo saai vond, zei ik dat ze maar moest gaan survivalrunnen. Zo zijn we vorig jaar samen begonnen met trainen, met voor mij als persoonlijk doel eens de 9km in Bathmen te lopen. Mayke, mijn vriendin, raakte geblesseerd en het lukte haar een tijd niet om te trainen, daarom besloot ik toch zelf aan de start te verschijnen.
Ynze met stammetje richting de eindhindernis.
De dag was eigenlijk bij de start al geslaagd. Ik kreeg een hoop support van familie die massaal waren komen kijken om zo weer eens goede herinneringen op te halen. Ook mooi om te zien hoe deze run, en de sport in het algemeen gegroeid is. Vroeger was het al een hele happening met 100 vrijwilligers, maar nu zijn het er ruim 300!
Ik was al bang dat het een zware run zou worden en het is voor het eerst voor mij dat ik zo'n afstand liep. Vorig jaar heb ik wel een 6,5km in Nijmegen gedaan, die ging me toch een stuk beter af. Het begon wel lekker, stuk lopen langs de beek, swingovertje hier en een netje daar, er was nog niks aan de hand. De eerste twee combi's hakten er wel in, maar ik ging er goed over. Ook bij de grote slinger over de beek kwam ik met droge voeten aan de overkant.
Een van mijn grootste angsten, 'de plank swingover' kwam ik ook zonder teveel moeite over. Het was zoals in mijn herinneringen, een mooi parcours. Veel langs het water, door de weilanden en dan weer door bosjes. De toeschouwers konden het op de fiets goed volgen, dus onderweg doken overal weer supporters op om me toe te juichen, wat het erg gezellig maakte!
Na nog wat hindernissen en een lange apenhang over de beek kwam ik bij het sloten-bosje, waar ondanks de droogte toch nog veel water in stond. Het was erg koud en de kramp schoot in mijn kuiten. Boogschieten ging gelukkig goed, maar daarna kwam een rot combi.
Het begon met een Spaanse-ruiter, daarna twee delen apenhang, tarzan-swing en weer een deel apenhang. Ik kende de techniek van de Spaanse-ruiter niet en het lukte me niet om met mijn benen de balk te klemmen. Zo heb ik denk ik wel vijf minuten in die balk gehangen, om elke centimeter gevochten, maar het was gelukt! Ik kwam aardig leeg boven.
De apenhang ging goed, over naar de tarzan maar bij het einde van de tarzan naar de apenhang raakte ik heel even de grond aan. Hierdoor mocht ik weer opnieuw beginnen.
Het leek mij het niet waard om nog een keer helemaal leeg te lopen op die Spaanse-ruiter, dus ging ik liever zonder bandje verder om zo nog zoveel mogelijk andere hindernissen te kunnen doen. En die energie ging ik nog nodig hebben ook!
Ynze in actie!
Nog twee lange apenhangen over de beek, een aantal moeilijke swingovers, pistool schieten en nog een combi en de kraan hindernis. Een groot platform boven het water waar je met een apenhang naar toe moest klimmen. De apenhang ging over op tarzanswing (lianen) en weer met een apenhang er af. Ook hier kwam ik weer niet vanuit de tarzan in de apenhang en ging ik te water. Wat ergens ook wel even lekker was. Ik merkte wel doordat ik mijn bandje al kwijt was sommige dingen wat sneller opgaf, maar van de andere kant waren mijn spieren er ook wel klaar mee. Toen kwamen er nog een aantal venijnige swingovers en combi's in het bosje. Waarvan een 'losse' apenhang. Het touw zat aan één kant vast en de andere kant los over een balk. Dit touw moest je terug trekken en goed vast houden, zodat hij niet slipt en je zelf op de grond zakt. Een leuke hindernis, maar voor mij zat de kracht er niet meer in. De laatste lange apenhang over de beek, nog wat swingovers en met een stammetje richting de finish. De laatste hindernis voor de finish heb ik ook maar over geslagen.
Het stammetje doorhakken duurde ook wat langer dan ik had verwacht maar was uiteindelijk wel gelukt. Op naar de eindhindernis. Dit vond ik het enige min punt van de run. Er was namelijk een enorme opstopping, waardoor ik zeker tien minuten heb staan wachten tot ik er aan kon beginnen. Ik koelde daardoor wel aardig af. Gelukkig kon ik snel onder het net door, aantal swingovers maken en over de hang-balken. Als laatste nog een gladde verticale paal-swingover waar ik ook geen idee meer van had hoe ik daar overheen zou moeten. Uiteindelijk kwam ik na twee en een half uur over de finish. Het was een mooie run met onderweg veel leuke mensen een mooie omgeving en veel goede herinneringen. Nu alvast trainen voor volgend jaar, want dan houden we dat bandje!
Het was alweer een tijdje geleden dat ik zenuwachtig was voor een wedstrijd. Waarschijnlijk was dat de reden dat ik om 04:00 uur wakker werd en niet meer in slaap kon komen.
De hindernissen spookten door mijn hoofd en ik had het omkleden, de warming-up en de start van de run al drie keer gevisualiseerd. Ik bleef nog een beetje onrustig in bed liggen tot een uur of 07:00 en zal ongetwijfeld af en toe nog lekker hebben liggen doezelen.
Omdat ik zo vroeg op was kon ik rustig ontbijten, mijn spullen pakken en vroeg vertrekken.
Na het aanmelden liep ik met het blauwe KSR shirt in de hand liep naar het start en finishterrein waar ik een lekker bakje koffie haalde. De pannenkoekenbakker was al druk bezig met het klaarmaken van zijn stand en bakte ondertussen voor de eerste toeschouwer een verse pannenkoek. Ik wist dat deze kraam druk bezocht ging worden vandaag en beloofde mijzelf een pannenkoek na de run.
Omdat ik met startnummer 350 als laatste KSR loper was ingedeeld, startte ik pas om 12:50 uur en had ik alle tijd om te genieten van alle andere lopers. Ik had afgesproken om met JSR loper Jara Smit mee te fietsen en had mijn mountainbike meegenomen. Omdat ik erg vroeg was ben ik eerst het parcours en de fietsroute gaan verkennen. Het parcours werd namelijk in tegengestelde richting gelopen en dat was voor mij even wennen. Terwijl ik door het bos fietste gingen mijn gedachten naar de run in Zeist op 19 maart 2023. Toen liep ik mijn laatste KSR en waarschijnlijk is dat de reden dat ik vandaag als laatste moest starten. Ik liep die run destijds uit met bandje in een tijd van 02:29:49 en werd daarmee 207e.
Joey Bakker won de wedstrijd in een schamele 48 minuten, iets waarover ik alleen maar kan dromen. De bouwers van Zeist weten er altijd een fysiek zware run van te maken. Het parcours heeft veel opeenvolgende combinatiehindernissen en daarmee worden lopers fysiek en mentaal uitgedaagd. In 2023 was ik fysiek niet fit genoeg en had ik af en toe moeite om mentaal scherp en gefocust te blijven. Ik werd tijdens die run erg emotioneel en wist niet goed wat er aan de hand was. Een soort paniekaanval gemixt met verdriet en blijdschap.
Gelukkig was mijn maatje Jan er precies op het juiste moment om mij door de vier hufterlussen en de eindhindernis te coachen.
Maarten bij hindernis 10
Dit jaar was ik beter voorbereid en staat deze eerste KSR in het teken van mijn opmaat naar Beltrum 2026. Daar wil ik samen met Bas revanche nemen en dat doen we in stijl met de hele run i.p.v. de halve! Zeist is mijn eerste meting en past in mijn langere termijn doel. Fysiek ben ik sterker en vooral op mentaal vlak heb ik het afgelopen jaar gewerkt. Een intensieve emdr behandeling zorgt ervoor dat ik mij het afgelopen half jaar steeds beter ben gaan voelen.
Nadat ik de fietsroute had verkend startteJara in de JSR 10-11 startgroep. Ze kon zich in Zeist meten met de top 10 van het klassement en ik kon haar coachen vanaf de zijlijn. Haar start ging goed en ik was onder de indruk van haar tempo. Met de warmte had ze minder moeite dan ze vooraf zelf aangaf en ze bleef goed doorlopen. Halverwege de wedstrijd zakte het tempo een beetje maar ik had vol vertrouwen in een goede laatste fase van haar race. Op het trainingsterrein herpakte ze zich en klom ze erg snel door. Ze vloog door de eindhindernis en liep haar run keurig onder het uur en finishte als 7e bij de meiden. Een trotse trainer!
Vlak voor mijn start sprak ik Joey Bakker en ik vertelde hem dat ik vandaag onder de twee uur wilde finishen. Ik vertelde dat ik dit ook aan Jara had beloofd en dat ik alles zou gaan geven. Joey keek mij aan, liet een kleine stilte vallen, gaf een knipoog en wenste mij met zijn kenmerkende brede grijns veel succes. Het werkte motiverend maar maakte ook weer onnodige spanning bij mij los.
Het was zo ver. Na een korte en slechte warming-up stond ik licht gespannen bij de start. De eerste hinderni, een self-made swingover blijft mijn 'angstgegner' en al helemaal bij de start, als alle ogen op je zijn gericht. Maar gelukkig ging het allemaal goed en kon ik vrij vlot het startterrein verlaten. Na de eerste lange apenhang merkte ik dat ik te snel was begonnen en dat de warmte vat op mij kreeg. Ik moest het rustiger aan doen en langzaam mijn race opbouwen. Gelukkig had ik het laatste rugnummer dus de druk lag er af. Ik kon in theorie alleen maar anderen inhalen en niet ingehaald worden. Na de eerste twee kilometer merkte ik dat ik eindelijk gewend was aan de warmte en vlotjes klom ik bij hindernis negen over het net. Via de paal gleed ik naar beneden, op naar de triangels van hindernis 10. Ik merkte dat mijn voorverkenning de nodige rust gaf en dat ik daardoor mijn tempo iets beter kon bepalen. Triangels, postman's walk, de lianen en staplussen-combi. De eerste hindernissen gingen allemaal prima. Ook de hindernis met trekkerband en stokjes gingen goed. Mentaal zat ik lekker in de wedstrijd en ik kon genieten van de uitdagende hindernissen. De lange combi met de blauwe tonnen in het cargonet vond ik een heerlijke maar ook pittige hindernis. Toch ik lekker snel doorklimmen.
Bij de hindernis met de Kootstertille planken (verticale steigerplanken) merkte ik de eerste verzuring in de onderarmen, maar gelukkig vertelde de jury dat het tot het FitZeist terrein nu vooral veel lopen was. Achteraf vond ik dat nog wel meevallen maar inderdaad, de licht verzuurde onderarmen kregen iets meer rust. Na het sjouwen met drie dikke stenen haalde ik Bert Oortgijsen in en vanaf daar liepen we een behoorlijk stuk samen. Met zijn 50+ liet hij zien dat ze bij Suomi ook het tempo hoog weten te houden. Ongekend veel respect voor Bert, zijn positieve kijk en zijn doorzettingsvermogen. Bij de armkracht hindernis met gekke knotstouwen was Bert mij te snel af en keek ik zijn techniek af. Gelukkig kon ik daardoor snel achter hem aan om vervolgens mijn eigen tempo weer op te pakken.
Achter Mareen aan door de hufterlussen
Op het finishterrein aangekomen wist ik dat ik er nog niet was. Zodra ik onder het hek door kroop wachtte er namelijk nog een aantal flinke beproevingen. Gelukkig hoorde ik alle jeugdleden die ondertussen gefinisht waren mij aanmoedigen. "Kom op Maarten, niet opgeven, klim door!" Ook het zien van het Kracht-spandoek gaf mij extra energie.
Mijn trainingsmaat Bas stond bij zijn hindernis mij op te wachten met zijn knipschaar.
Bas was samen met zijn broer vrijwilliger en genoot zichtbaar van alle enthousiaste deelnemers. Hij had de avond voor de run de vrijwilligersrun gelopen en mij geappt dat het toch best pittig was. Ik geloof niet dat het heeft bijgedragen aan een goede nachtrust.
Bas mocht de heggenschaar in zijn tas laten want mijn bandje ging ik echt niet afstaan. Vlotjes en soepel ging ik over het net, de daarboven gelegen swingover en snel kon ik door naar de vier hufterlussen. Bovenop elke balk moest ik even mijn armen laten uithangen en had ik hulp doordat Mareen Hennen voor mij zat. Zij moedigde mij aan om door te klimmen en zo volgde ik haar tot de hindernis waarbij je onder het schot door moest klimmen. Met een Dextro energy van Sander ging ook die hindernis prima waardoor ik mij kon opmaken voor de finalehindernis. Apenhang over het zwembad, via het net naar de apenhang autobanden en dan die verrekte stapschotels! Met verzuring in de armen vlot over die schotels stappen zat er niet in, maar één voor één kon ik ze toch beslechten.
Als laatste onder de horizontale balken, met aanmoedigingen van de live commentator die speciaal voor mij Rage Against The Machine opzette. Heerlijk om met die muziek het laatste beetje puf uit jezelf te halen, op naar de finish!
De eindhindernis
Ik finishte als 171e met een tijd van 02:01:02 en dat was dus precies één minuut en twee seconden te laat voor de weddenschap die ik was aangegaan met Jara en Joey.
Toch was ik ontzettend trots op mijzelf en blij met het resultaat. Ik heb enorm kunnen genieten van de run en alle uitdagende hindernissen. De vrijwilligers en organisatie hadden opnieuw een prachtige run gemaakt. Aangezien ik 30 minuten van mijn oude tijd heb weten te halen kon ik alleen maar tevreden zijn.
Na mijn run ging ik snel douchen en omdat er nog veel meer deelnemers van Kracht meededen aan andere wedstrijd-categorieën ben ik tot het eind van de dag gebleven. Wat een genot om iedereen zo blij over de finish te zien, wat een geweldige sport! Toen ik aan het eind van de dag zin had in mijn beloofde pannenkoek bleek het beslag op te zijn! Kennelijk hebben alle atleten zo hard moeten strijden dat ze allemaal zin hadden in een pannenkoek!
Volgend jaar 15 minuten van de tijd, onder de twee uur dus en een pannenkoek bij de finish!
_edited.png)
