Wedstrijdverslag Survivalrun Neede: Taai, taaier, Taaist?!

Geschreven door Roy T.

Elk jaar voelt het weer als thuiskomen in het Achterhoekse Neede. De survivalrun rondom de beruchte Needse Berg is een van mijn favoriete wedstrijden. En dit jaar waren de omstandigheden eindelijk weer zoals ik ze als ‘Viking’ graag zie: 12 graden, regen en een lekker drassig parcours. Alsof dat nog niet genoeg was, hadden ze het ook nog eens ‘iets zwaarder’ gemaakt. Heerlijk!

Vorig jaar liep ik nog recreatief en word je hier en daar weleens gematst. Dit keer had ik er extra veel zin an!

Kracht aan de start

Ook dit jaar was Kracht weer goed vertegenwoordigd in alle klassen. Mooi om te zien hoe iedereen elkaar aanmoedigt en ondersteunt. Extra bijzonder was mijn eigen vrouw, die na anderhalf jaar revalideren van een knieoperatie eindelijk zonder problemen de volledige route meeliep. Een mooie mijlpaal!

Na het ophalen van ons startbandje en de warming-up was het om 11.26 uur zover. Samen met mijn naamgenoot Roy Q stond ik klaar, met de poten in de modder en een swingover op drie meter hoogte als eerste uitdaging. Tijd om te ontdekken wat Neede dit jaar voor ons in petto had!

De eerste kilometers: de motor op gang

Na een korte hindernisbaan doken we het Needse bos in. Swingovers, netten, apenhangen en de nodige dikke (Bertha) balken op drie meter hoogte. Neede liet er geen gras over groeien!

Zoals een oude diesel betaamt, had ik de eerste 45 tot 60 minuten nodig om op gang te komen. Maar eenmaal warmgedraaid, begon het echte werk.

Al snel doemde het beruchte Beest van Neede op, op het Wunnerweg-laantje. Een combinatie van maar liefst 80 meter lang, waar je lekker aan mocht hangen.

• 

• 

• 

Beest verslagen! We vervolgden onze weg over de akkers, met prachtige herfstpanorama’s als decor. Lang genieten zat er niet in, want de Bultrumse (hufter)lussen op drie meter hoogte hakten er flink in. Armen uitschudden en door!

Bij het boogschieten schoot ik gelukkig direct raak. Geen strafronde, mooi meegenomen!

Bandje knippen? Mooi niet!

Na flink wat meters en hindernissen kwamen we aan bij hindernissen 24 en 25. Twee stevige combinaties die er niet om logen.

Bij de eerste combinatie, met apenhang, een verticaal net en korte touwtjes, gleed ik weg. Opnieuw proberen dus! De jury zag het gebeuren en riep: “Kom maar hier, dan kan je je bandje knippen.”

Maar dat gaan we natuurlijk niet doen!

Ook mijn tweede poging mislukte. Grrr… De armen waren verzuurd en het stemmetje in mijn hoofd begon steeds harder te roepen: “Knip maar door, dan kan je lekker doorlopen.” Eerlijk is eerlijk, de verleiding was groot.

Na wat tips van de trainer van D’RAN en een gelletje als brandstof ging ik er opnieuw in. Dit keer op het tandvlees, met alles wat ik nog in huis had.

HÓPA, erdoorheen!

Wat een mentale boost! Juist op zo’n moment merk je hoeveel verschil het maakt als je niet toegeeft aan de makkelijkste keuze. Deze hindernis was niet alleen een fysieke uitdaging, maar vooral een overwinning op mezelf.

De laatste loodjes

Nog elf hindernissen en de eindcombinatie te gaan. Bij hindernis 30 wachtte opnieuw een stevige combinatie van lianen, apenhangen en balken. Inmiddels had ik mijn klauw opengehaald en waren mijn armen flink verzuurd. Toch nog even poseren voor de foto, mogelijk voor de flyer van volgend jaar. Een beetje reclame kan geen kwaad!

Met onderweg nog wat support van verschillende Kracht-leden werkte ik de laatste hindernissen af. In de verte klonk het feestgedruis. Na de eindcombinatie kon ik eindelijk de finish oversteken.

Na 3 uur en 38 minuten was het klaar.

Bandje nog om, armen verzuurd en hier en daar wat gehavend, maar vooral: trots!

Taai, taaier, Taaist?!

Neede was weer alles wat ik ervan hoopte: een prachtige omgeving, een loodzwaar parcours en een geweldige sfeer. Maar bovenal een wedstrijd waarin je jezelf flink tegenkomt.

Voor mij draait survivalrun niet alleen om hardlopen en hindernissen overwinnen. Het gaat om doorzetten wanneer je lichaam moe is, het gevecht met jezelf aangaan en elkaar helpen om nét dat beetje extra te geven.

Door ontbering krijg je groei. Juist als het zwaar wordt, je armen verzuren en opgeven de makkelijkste optie lijkt, ontdek je waar je grenzen liggen — en dat je er vaak nog overheen kunt. Dáár zit de winst. Niet in hoe makkelijk je het haalt, maar in wat je overwint om er te komen.

Taai? Zeker. Taaier? Misschien.

Taaist? Dat gaan we volgend jaar opnieuw uitvechten!

- Roy

Zie ook het verslag van Sabrina van de survivalrun in Neede