Wedstrijdverslag Neede - MSR - Sabrina
Geschreven door Sabrina
Met kriebels in mijn buik zit ik in de auto op weg naar Neede. Toen ik me inschreef leek het een goed idee te gaan voor de uitdaging van de MSR, na de week ervoor een KSR te hebben gelopen. Nu overheersen de zenuwen.
Mijn vorige MSR's waren niet altijd een succes. In Neede was ik vorige keer gebezemd en met een starttijd van 11.30 voel ik de druk dat ik vooral vaart moet maken. Ik zeg tegen mezelf dat ik niet meer kan doen dan mijn best en probeer mezelf af te leiden met een praatje in de kleedkamer (een aanhanger van een vrachtwagen). Daar kom ik Flo tegen die een super gefocuste indruk op me maakt. Hoe doet ze dat toch, zo'n LSR uitlopen in minder dan 3 uur? Mijn man Martijn gaat ook voor de LSR en beide Roy's starten vlak voor mij met de MSR. Bas is present om ons aan te moedigen.
Thuis had ik me voorbereid met een filmpje van vorig jaar. Er wachten ons een paar flink taaie combi's. Ik heb een plan voor mezelf gemaakt. Het eerste stuk, wat de KSR ook doet, ga ik zo hard mogelijk. Dan komt de MSR lus en ga ik over op een rustiger tempo om mijn energie te doseren en hopelijk niet volledig stuk te gaan in de combi's. Ik becijfer dat ik binnen de 2 uur uit die extra lus moet zijn om de bezem voor te blijven.
Het is zover, we gaan van start. Het eerste stuk gaat lekker, ik ga zelfs sneller dan een aantal mannen uit mijn startgroep. Dat maak ik niet zo vaak mee. De eerste spannende hindernis doemt op. Dwerglianen die gelijk, zonder rustpunt, overgaan in korte touwtjes. Deze heb ik 's nachts in gedachten diverse keren gedaan. Ik spreek mezelf toe en ga er rustig en met controle in. Ik zie twee anderen eruit vallen en probeer bij mezelf te blijven. Het lukt me in één keer! Ik maak een sprongetje en loop gestaag verder. Ergens halverwege wacht een enorm lange combi met veel armkrachtonderdelen. Het gaat soepel en ik creëer een extra rustmoment boven in de balken. Ook weer gelukt!
Na een dubbele Beltrumse lus is het eind van de MSR lus in zicht, de korte afstand voegt zich erbij en ik zie dat ik pas 1 uur 34 onderweg ben. Ik lig ruim voor op schema. YES.
Vlak voor de uitkijktoren komt weer een taaie combi en wie zie ik daar? Onze Viking Roy. Ik krijg wat energie van het zien van een trainingsmaatje en een tijdje klimmen we redelijk gelijk op.
Dan komt er weer een spannende hindernis. Een combi van apenhang, netje onderlangs en korte touwtjes. Ik kom Bas tegen en hij moedigt me aan. Dat geeft energie. Ik maak gebruik van zijn tip om even op de bovenbalk te gaan zitten voor ik de korte touwtjes pak.
Ik zie een paar LSR-mannen dat ook doen dus ik sluit me bij ze aan. Na opgeladen te zijn ga ik eigenlijk moeiteloos door de hindernis. Later begreep ik dat Roy Q deze 4x gedaan heeft. Nou daar moet ik even niet aan denken haha.
Mijn armen beginnen zwaar aan te voelen maar mijn benen voelen nog fris. Ik geniet van de prachtige omgeving waar we veel tussen de bomen lopen en bergje op bergje af gaan. De vrijwilligers zijn ook top.
Ik begin uit te kijken naar Martijn, die zou me ergens hier moeten gaan inhalen. En ja, daar is hij! Bezig met zijn tweede ronde komen we tegelijk bij wederom een lange combi met veel apenhang, een schot onderdoor en nog een weaver er tussenin.
Martijn is duidelijk moe, maar gaat nog steeds sneller dan ik, dus ik verlies hem weer uit het oog.
Nog maar een paar hindernissen en ik ben er. Er komt nog één spannende aan hoor ik van een LSR-loper naast me, een combi met aan het einde een aardig stukje enteren.
Ik zit aan het eind van de combi weer even moed te verzamelen voor het enteren als Bas en Roy Q. daar ineens staan. Roy Q. is gefinisht en Roy T. blijkt vlak achter me, aan het begin van de combi te staan. Onder aanmoediging van Bas en Roy zwaai ik het entertouw over en draai over de balk. Nu nog een paar simpele hindernissen en dan de eindcombi. (En nog lang geen bezemloper in zicht!)
Ik had een klein gelukje, de boomstammetjes waren op (hoe kan dat???), dus ik mocht het hakken skippen. Bij de eindhindernis staat een enorme rij recreanten. Door de jury word ik als wedstrijdloper naar voren geloosd. Ergens voelt dat gek, het is niet bepaald dat ik hard ga ofzo ;-). Maar ik ben wel blij dat ik gelijk mag beginnen. Nu ik zo ver gekomen ben, slaat ineens de stress weer toe. Het mag nu niet meer fout gaan. Stap voor stap werk ik me door de hindernis heen. Een flink modderige Beltrumse lus was nog even bijten. Toen een grote Tarzanzwaai en yes, ik ben er!!
Ik klok mijn Garmin af en ik zie een tijd van 3;28 staan. Ik knipper nog een keer met mijn ogen; dit is voor mij een toptijd. Mijn beste MSR was 4.38. Gewoon een dik uur sneller!
Juigend vlieg ik Martijn in zijn armen en samen met Bas en Roy T wachten we tot we compleet zijn en onze Viking ook met bandje over de finish komt.
Wat een heerlijke dag in een prachtige omgeving. Iedereen van onze club heeft lekker gelopen en Flo is met het zilver naar huis gegaan.
Zie ook het verslag van Roy T van de survivalrun in Neede.
Opmerkingen