top of page
d54a6998_51679584850_o.jpg
Logo SRVKracht - wit (1)_edited.png
6 okt 2025
2 minuten om te lezen

Een wedstrijdverslag geschreven door Joanne Nijzink


Het is alweer een week geleden dat ik de survivalrun in Ede heb gelopen. Een week geleden dat het bandje mee naar huis ging en dat ik op het podium mocht staan.

Dit seizoen is het plan om minimaal zeven wedstrijden in de BSR te lopen, met als aftrap de run in Ede. Het was een heerlijke dag, blauwe lucht, een zon die schijnt en verschillende “Kracht-genoten” die zich klaar maakte voor de start en waar we nog even hebben bij gekletst.


Ik mocht beginnen met zagen van een balkje. Deze ging redelijk snel door waardoor ik als ongeveer 5e van de groep kon beginnen met het rennen naar de volgende hindernis.

Bij de apenhang onder de brug door haalde ik de eerste persoon in en moest ik iets in de versnelling richting het terrein van Survivalrun Ede. In de eerste combinatie wist ik de andere twee dames in te halen. Vanaf daar had ik nog één iemand voor mij, Anke Jongmans. Anke heb ik de gehele verdere run voor mij gezien en af en toe kwam ik dichtbij tijdens het klimmen in een hindernis. Maar helaas moest ik het afleggen op haar looptempo.

Op het podium v.l.n.r. Joanne - Anke - Lianne
Op het podium v.l.n.r. Joanne - Anke - Lianne

Er volgde verder een toffe run waarbij ik mocht kanoën, lekker door het water mocht lopen en een stukje door een maïsveld mocht rennen. Ik had wat moeite met een swingover waarbij ik over een balk moest die ernaast hing, het uitdrukken werd hierdoor wat lastig maar dit is uiteindelijk toch gelukt. Bij de eindhindernis werd ik aangemoedigd voor verschillende vrijwilligers en Kracht-genoten. Helaas was, toen ik de bel wilde luiden, de bel kapot en mocht ik alleen met een touwtje zwaaien.


Joanne in de eindhindernis.
Joanne in de eindhindernis.

Uiteindelijk mocht ik met een tijd van 1:27:57 mijzelf tweede onder de vrouwen noemen met iets meer dan 1 minuut verschil. Het moest even landen maar uiteindelijk ben ik best wel een beetje trots! Ik vond het een toffe run. Deze run was ooit mijn eerste serieuze survivalrun en het zal vast niet de laatste keer zijn dat ik Ede ga lopen.


Joanne eet graag medailles.
Joanne eet graag medailles.

 
 
 
2 okt 2025
2 minuten om te lezen

Een wedstrijdverslag geschreven door Sander Nederhof:


Na 1,5 jaar met mijn zoon door het land te zijn gereden om hem aan te moedigen voor de

wedstrijden was het nu mijn beurt voor een run. Maarten heeft me zo gek gekregen om ons

samen in te schrijven voor Wesepe, omdat dit quote van Maarten “de mooiste run van het

jaar is”. Ik heb natuurlijk geluisterd naar deze wijze woorden en ons als koppel ingeschreven. Vol goede moed stap je ’s ochtends in de auto. Nog even controleren of je alle spullen hebt, ook die van mijn zoon. Netjes broodjes voor hem gesmeerd, maar uiteraard voor mezelf

vergeten. Daar aangekomen voor het eerst ook jezelf aanmelden wat ook een gek gevoel is,

omdat je dit normaal voor je zoon doet.


Maarten & Sander bij de finish!
Maarten & Sander bij de finish!

Eerst startte mijn zoon, die liep zijn eerste wedstrijd in de categorie 12 – 14 jaar.

Ook spannend, omdat hij niet wist wat hij kon verwachten. Maarten was ondertussen ook aangekomen, want hij ging nog meefietsen met een ander jeugdlid, Eithan.

Toen was het tijd om om te kleden. Shirt aan, bandje om en samen met Maarten warmlopen.

Beetje rekken en strekken en toen het startvak in. Wachten op het fluitje en gaan met die

banaan. Eerste hindernis een 'swingerover' over een dikke balk, daarna een lang stuk onder

een net door kruipen en toen het bos is. De start was lekker, lopen ging soepel. Zin in!

Verticaal net, die blijft lastig, weer rennen en toen een combi. Looptempo was goed,

hindernissen ook. Even lekker door het water, want stiekem was het toch wel warm. Daarna

een lang stuk hardlopen voordat we weer bij een water hindernis kwamen. Daarna een

swingover waarbij ik aan de verkeerde kant van de knoop stond. En ja, dan is het toch wel

lastig. Op naar het bos waar ze duikelrekken hadden neergezet. Na een stuk over 4 wordt je dan toch wel duizelig. Daarna een lastige combi met triangels op een los touw en vanuit daarin de apenhang. Na drie keer proberen om in de apenhang te komen en daarna een gouden tip van Maarten, maak nou gewoon een voetklem, uiteindelijk gelukt. Poeh, die armen worden nu toch wel zwaar. Op advies van Maarten ging het looptempo naar beneden om meer rust te creëren tussen de hindernissen. Nog even zwoegen bij een paalswingover, een lange steigerpijp en toen op naar de eindhindernis. Ik was kapot. Onderlangs de balk en daarna onderlangs de autobanden. Ik wist niet meer wat boven en onder was. Uiteindelijk met hulp van Maarten het laatste blokje gedaan. Over de balk en rammen met die bel. Tjee…wat is deze sport zwaar. Daarna zeker een half uur op een bankje gezeten om te herstellen. Volgende keer niet vergeten om eten mee te nemen. Na een erg koude douche en een biertje met Maarten op naar huis om toch na te genieten van de prestatie.

Bedankt Maarten voor je support onderweg en natuurlijk ook van mijn zoon die ons heeft

aangemoedigd bij de eindhindernis en heeft bijgestaan met tips en trucs. Nou kan hij niet

meer zeggen: “Maar pa, je weet niet hoe het is!”

 
 
 
25 sep 2025
2 minuten om te lezen

Een wedstrijdverslag geschreven door Lotte van Drunen


Udenhout is de eerste KSR-run na de zomerstop op de wedstrijdkalender en voor mij een primeur. Ik ben erg benieuwd naar de hindernissen en de omgeving. Samen met Roy start ik om 09:50 uur. Het startschot klinkt en met een baksteen in mijn hand en de zon op mijn gezicht ga ik op weg. Na de eerste hindernissen komt de watercombi Bij 'Jan op d'n Dam'

in zicht. Een lange apenhang, een tarzanzwaai, lianen, over een ton, onder een net door met mijn hoofd onder water en als afsluiter nog een apenhang. Heerlijk uitdagend.

Even verderop wacht een andere watercombi. Trapeze, monkeybar, kopje onder bij een net,

tarzanzwaai, driehoek-monkeybar, lianen en staplussen. Bij de trapeze aarzel ik eerst even, maar gelukkig kom ik uiteindelijk soepel door de hele combi heen.


Lotte in de apenhang.
Lotte in de apenhang.

Onderweg kom ik ook nog een nieuwe hindernis tegen: de selfmade lianen. Eerder zag ik al selfmade swingovers en selfmade staplussen, maar deze kende ik nog niet.

Dan verschijnt het beruchte 'Kasteellaantje". Een combi van zeven hindernissen achter elkaar. Het begin gaat prima, maar het venijn zit deze keer in het stuk met de schuiflussen. Veel deelnemers moeten opnieuw beginnen en ook ik heb er flink moeite mee. Het ene touw schuift steeds over het andere touw en mijn armen zijn inmiddels flink verzuurd. Bij de vierde poging haal ik hem, mede dankzij de aanmoediging van juryleden en deelnemers. Richting het einde moet ik met een dikke balk sjouwen, onder een tunneltje door en vervolgens naar de houthakplaats. Nog steeds niet mijn sterkste onderdeel, maar de aanhouder wint. Na heel veel slagen hak ik hem door.


Lotte zwaait over het water!
Lotte zwaait over het water!

En dan de eindhindernis. Nog één keer alles geven. Over een net, via de brandweerslang-lianen, een apenhang onder een plank door, een pakplank en dan over de finish. Met blaren op mijn handen, blauwe plekken, maar vooral een grote glimlach. In 03:13:57 luid ik de bel, mét bandje. Daarmee word ik 20e bij de dames. Daarna moedig ik Roy nog even aan, die ook met bandje finisht. Bedankt aan iedereen die deze run mogelijk heeft gemaakt! Ik heb genoten van begin tot eind en dit is er zeker een die ik nog eens wil doen.



Foto's van Roy en Lotte.


Foto's zijn gemaakt door Nabor fotografie & de Fotograaf van de SBN Kathy Oudenaller.

 
 
 

© 2025 Kracht Survivalrunvereniging Nieuwegein

bottom of page