Verslag survivalrun Wesepe

Een wedstrijdverslag geschreven door Sander Nederhof:

Na 1,5 jaar met mijn zoon door het land te zijn gereden om hem aan te moedigen voor de

wedstrijden was het nu mijn beurt voor een run. Maarten heeft me zo gek gekregen om ons

samen in te schrijven voor Wesepe, omdat dit quote van Maarten “de mooiste run van het

jaar is”. Ik heb natuurlijk geluisterd naar deze wijze woorden en ons als koppel ingeschreven. Vol goede moed stap je ’s ochtends in de auto. Nog even controleren of je alle spullen hebt, ook die van mijn zoon. Netjes broodjes voor hem gesmeerd, maar uiteraard voor mezelf

vergeten. Daar aangekomen voor het eerst ook jezelf aanmelden wat ook een gek gevoel is,

omdat je dit normaal voor je zoon doet.

Maarten & Sander bij de finish!

Eerst startte mijn zoon, die liep zijn eerste wedstrijd in de categorie 12 – 14 jaar.

Ook spannend, omdat hij niet wist wat hij kon verwachten. Maarten was ondertussen ook aangekomen, want hij ging nog meefietsen met een ander jeugdlid, Eithan.

Toen was het tijd om om te kleden. Shirt aan, bandje om en samen met Maarten warmlopen.

Beetje rekken en strekken en toen het startvak in. Wachten op het fluitje en gaan met die

banaan. Eerste hindernis een 'swingerover' over een dikke balk, daarna een lang stuk onder

een net door kruipen en toen het bos is. De start was lekker, lopen ging soepel. Zin in!

Verticaal net, die blijft lastig, weer rennen en toen een combi. Looptempo was goed,

hindernissen ook. Even lekker door het water, want stiekem was het toch wel warm. Daarna

een lang stuk hardlopen voordat we weer bij een water hindernis kwamen. Daarna een

swingover waarbij ik aan de verkeerde kant van de knoop stond. En ja, dan is het toch wel

lastig. Op naar het bos waar ze duikelrekken hadden neergezet. Na een stuk over 4 wordt je dan toch wel duizelig. Daarna een lastige combi met triangels op een los touw en vanuit daarin de apenhang. Na drie keer proberen om in de apenhang te komen en daarna een gouden tip van Maarten, maak nou gewoon een voetklem, uiteindelijk gelukt. Poeh, die armen worden nu toch wel zwaar. Op advies van Maarten ging het looptempo naar beneden om meer rust te creëren tussen de hindernissen. Nog even zwoegen bij een paalswingover, een lange steigerpijp en toen op naar de eindhindernis. Ik was kapot. Onderlangs de balk en daarna onderlangs de autobanden. Ik wist niet meer wat boven en onder was. Uiteindelijk met hulp van Maarten het laatste blokje gedaan. Over de balk en rammen met die bel. Tjee…wat is deze sport zwaar. Daarna zeker een half uur op een bankje gezeten om te herstellen. Volgende keer niet vergeten om eten mee te nemen. Na een erg koude douche en een biertje met Maarten op naar huis om toch na te genieten van de prestatie.

Bedankt Maarten voor je support onderweg en natuurlijk ook van mijn zoon die ons heeft

aangemoedigd bij de eindhindernis en heeft bijgestaan met tips en trucs. Nou kan hij niet

meer zeggen: “Maar pa, je weet niet hoe het is!”