Survivalrun Beltrum 2026

Een wedstrijdverslag geschreven door Roy.

De Strijd ‘in’ de Elementen in het landschap van de Bakermat.

Hier begon in 2010 voor mij het survivalrun-avontuur. De halve survivalrun van 12 km in exact dezelfde (weers-)omstandigheden: sneeuw, sloten, Beltrumse-bok, waterdoorsteken en niet te vergeten de geweldig gezellige Achterhoekse mentaliteit! Als de gemiddelde survivalrunner kijk je niet op van een beetje (lichamelijke) ontbering. Onervaren en geen flauw idee wat ik moest verwachten, had ik mij veel te warm gekleed. De vaseline die ik op mijn borst had gesmeerd (nooit doen!), zorgde er bijna voor dat ik in de winterse omstandigheden hittestuwing kreeg. Met 2 uur en 47 minuten was ik binnen, moe maar voldaan. Ik keek toen al met veel verwondering naar de LSR, wat toen nog TSC werd genoemd (top survival circuit) bikkels, met het idee dat ze gewoon het dubbele moesten lopen! Sindsdien staat de LSR afstand op mijn bucket list. In de afgelopen jaren getracht de afstand te temmen, maar toen…

Beltrum, 04 januari 2026. Gaat het nu eindelijk gebeuren?

Ongeveer een half jaar geleden kwam ik, samen met mijn rode tweelingbroer Roy Q, op het idee om met z’n tweeën deel te nemen aan de koppel LSR. Dit onder de noemer van ‘gedeelde smart is halve smart’. En waarom een nieuwjaarsduik nemen als je 23 km met 62 hindernissen kan doen? Zo gezegd, zo gedaan. Met wat ‘Beuker’ trainingen en meerdere diverse wedstrijden als voorbereiding kwamen we langzaam dichtbij. Toen het einde van het jaar naderde, begonnen de zogenaamde Beltrum kriebels en gedachten al op te spelen.

En dus ook de gezonde onzekerheid; “Hebben we genoeg getraind?”, “Hoe gaan we het logistiek regelen?”, et cetera. Onder het mom van ‘niet lullen, maar poetsen’, was het eindelijk zo ver en stonden we om 09.57 aan de start van de 35e editie van de Beltrumse survivalrun! Voordat ik verder inga op de beleving van de run, wil ik graag Lars ontzettend bedanken voor de support en logistieke ondersteuning. Zonder zijn support was het waarschijnlijk niet gelukt. Afijn, we waren onderweg en wat een prachtige omgeving!

Een mooie foto van Roy in Beltrum. Foto: Thomas Kranenberg

De Achterhoekse humor was in het begin gelijk zichtbaar op een banner met de tekst “Al is het landschap nog zo maagdelijk wit, je weet zeker dat er morgen een vlek in zit”. We hadden een prima tempo, de eerste swingover en het verticaal net getrotseerd en ondertussen waren we aangekomen bij de eerste combi apenhang-verticaalnet- enterlussen. Daar zag je gelijk de karakteristieke eigenschappen van een survivalrunhindernis uit Beltrum: dikke boomstammen, apenhang en geen tierelantijnen. Gewoon ruig. Nadat we onze weg vervolgden, kwamen we aan bij een zeer bekende locatie (waar voorheen de Beltrumse-bok stond) en mochten via de lianen over het water.

We gingen als een trein! Op naar de eerste lus met de Beltrumse-lus, (en nog meer) touw-net-apenhang combinaties en wat verdwaalde korte touwtjes. Hindernis 34/35 de Bakermat combi op het trainingsveld met voor de verandering een combi apenhang en lianen laantje. Daar had Roy Q een ‘intiem momentje’ met een tak en wilde het niet loslaten.

Dus bij de tweede poging en met de externe motivatie van het dweilorkest op achtergrond, konden we ons verder verplaatsen naar lus nummer 2 met daarin 14 hindernissen.

Met hier en daar nog een verdwaalde individuele LRS loper, verplaatsten we ons in een sneeuwbui, met de zon in onze gezichten, over prachtige akkers vol bagger. Wat mooi was om te zien, is dat de omgeving survivalrun ademend. Het oude trainingsterrein, vergaande hindernissen dwars door het terrein en in de verte de kerktoren van de dorpskern. Dan vergeet je even alle ongemakken… Na een gezellige babbel met de jury die met de melding kwam: ”nog 4,5 km en 12 hindernissen”, waren we enigszins verbaasd dat we er al ‘bijna’ waren!

Roy & Roy samen door de hindernissen!

“De laatste loodjes zijn het gezelligst?!”

Op naar het feestgedruis in de verte, maar eerst ‘nog even’ een Spaanse-ruiter met kabouter-bahia en 80 meter apenhang op het trainingsveld. Daar hadden we beiden nog wat extra rust gepakt in de touwen, door als echte ‘hangjeugd’ in de touwen te blijven hangen. Maar daar hadden we geen tijd voor, want de tijd begon te tikken. Ondertussen had ik kramp op plekken waar ik niet van wist dat ze bestonden. Op naar de laatste 800 meter: vario combi en de 3 lussen apenhang, stamloop en hakken. Na de aanmoediging van andere Kracht deelnemers kregen we een boost en we roken de winst, de laatste combi en dan… de eindhindernis. Met vijf minuten resterende op de klok waren we binnen! Totale euforie, we hebben het gewoon fixed! We hebben gewonnen van de Bakermat.

Tot volgend jaar! Roy & Roy

Verslag survivalrun Hang-On Doorn

Door: Kim de Weert, moeder van Lola en Jasmijn van Dorst

Onze eerste run:

Voor Lola (14) en Jasmijn (12) was de Hang-On-Run in Doorn hun eerste run.

Vlak voor de zomervakantie dit jaar zijn ze bij Kracht gestart. Ze vonden de

groepsrun een feest. ‘Hoe gaat zo’n run? Wat kunnen we verwachten?’ Dat vonden Lola en Jasmijn wel fijn om te weten. Daarom bekeken we thuis al het parcours op de website van Hang-On en wedstrijdfilmpjes van Kracht op YouTube.

Jasmijn en Lola starten samen met de andere Krachtpatsers aan hun 5km survivalrun.

De Kracht-groeps-app ging los op de dag van de run. Foto’s van kinderen die in de auto zitten, enthousiast onderweg naar Doorn. Ook wij stapten in de auto, met zijn viertjes, want als ouders wilden Peter en ik allebei graag bij de eerste run zijn. Bij aankomst op camping RCN Het Grote Bos, bleek alles heel goed georganiseerd. We volgden vanaf de parkeerplaats de felrode bordjes naar de start.

Tussen de kraampjes met chocomelk en hamburgers, stond een grote tent waarin

alle Kracht-leden zich verzamelden. Sommigen hadden ’s ochtends al een wedstrijd

gelopen. Lola en Jasmijn deden mee aan de groepsrun in de middag. Ze kregen

allebei een paars T-shirt met nummer 1814 en niet te vergeten: hun polsbandje dat

doorgeknipt kan worden als je een obstakel niet haalt. De muziek galmde uit de speakers en de groep warmde zich gezamenlijk op. Zelf zocht ik ondertussen alvast naar de start van de fietsroute, die naast het parcours zou lopen. Die was iets minder goed aangegeven.

Bij de start stond een grote klok en na gezamenlijk aftellen startte groep 1814 om

precies om 14.09 uur. De rookkanonnen gingen aan en door het rookgordijn rende

de groep hard het bos in, op weg naar de eerste obstakels.

Het parcours van 5 kilometer bestond uit lange stukken rennen en dan weer een stuk

van meerdere obstakels bij elkaar. Peter en ik sprongen samen op één fiets naar een

stuk waar veel hindernissen stonden. Groep 1814 kwam daar al snel aan en ging soepel

over alle hindernissen heen. Als groep mochten ze sommige obstakels overslaan en ze

wachtten netjes op elkaar. Al fietsend ben ik zelf halverwege de fietsroute kwijtgeraakt en heb maar van het prachtige bos en de rust genoten. Peter bleef rennend bij de groep en zag de meiden ook nog boogschieten en een bal tegen een ton aangooien. Wat een heerlijk

veelzijdige sport! Bij de finish kwamen we weer samen. Daar deden de meiden een laatste apenhang, liepen langs de jury om hun polsbandje te laten zien en trokken heel blij en nog redelijk fit aan de finishbel.

Lola en Jasmijn vonden de groepsrun geweldig, een feestje, de sfeer was top, het

groepsgevoel fijn. Het was een hele leuke eerste kennismaking en een goede

voorbereiding voor hun eerste echte wedstrijd in Gendringen op 31 januari.

https://www.youtube.com/watch?v=mNqQX6czFzA&t=15s

Verslag survivalrun Vollenhove

Een wedstrijdverslag van Jan Greuter.

Na een periode van blessures van zo’n twee jaar eindelijk weer eens een run

in de wedstrijdcategorie. Het weer zat in ieder geval mee, het zonnetje scheen en ook al was het begin november, de thermo was nog niet nodig! Flore startte vier minuten voor me, en ik mocht samen met Harm starten. Nadat we door een ietwat humeurige starter het startvak binnengelaten waren. (hij vond de proef met de shirtjes met je SBN-nummer niet helemaal ideaal) mochten we los! Stukje zagen en een swingover, wat was dit genieten!

Het leuke aan de proef met de shirtjes was wel dat je zag wie er al echt lang meedoet.

Zo kwamen we iemand tegen met lidnummer 13, dan ben je er echt vanaf het begin bij geweest! Hij liep eigenlijk geen wedstrijden meer, maar zo’n uniek shirt moest hij toch even scoren.

v.l.n.r. Harm, Flore en Jan met de vlag van Vollenhove op de achtergrond.

De eerste hindernissen gingen echt soepel, Harm en ik liepen gezellig samen en

kwamen ietwat modderig bij de eerste duiker aan. Nu heb ik best wat runs gedaan,

maar zo’n ieniemienie duiker had ik ook nog niet gezien. Halverwege werd al het licht

geblokkeerd door je voorgangers, dus op de tast maar door. Er zal vast wel licht

komen aan het einde van de tunnel. De hindernissen erna gingen goed, de armen

voelden prima en het bleef gezellig. Onderweg Flore bijgehaald, die in verband met

een blessure haar bandje had laten afknippen. Dat zorgde er wel voor dat we samen het eerste combi-laantje in mochten. De dikke balken onderlangs waren niet echt heel fijn, maar toch gelukt. De swing-over-variant was even zoeken naar hoe het moest, maar gelukkig konden we afkijken bij degene voor ons. De tarzan-zwaai erna is voor mij altijd een beetje spannend (een blessure oplopen bij een hindernis zorgt toch altijd voor angst erna).

Met een goede zwaai in 1x gehaald en gelijk de angst afspoelen in koud water, we mochten weer een hele kleine duiker in.

Daarna heerlijk door de velden warmlopen met wat eenvoudige hindernissen voor

ons. De KSR-lopers moesten het afzien bij de kabouterliaantjes, die wij gelukken

mochten overslaan. Het zag er fantastisch uit hoor, alle gekleurde shirtjes (en hesjes)

met het zonnetje erop. In Vollenhove zelf werd het gezellig druk, met veel

toeschouwers, maar ook met veel lopers. Wat taaie hindernissen achter elkaar

zorgde voor veel KSR-lopers die opnieuw moesten. Wij mochten gelukkig wat

eenvoudiger door de hindernis, gelukkig in 1x de laaghangende lianen gehaald.

Bij de armkracht+paddenstoel-liaantjes-combi was het weer druk, gelukkig hebben wij

de paddenstoeltjes in onze baan hangen dus ging dit vrij soepel. Het start-finish-

terrein was al te horen, snel boogschieten en door! Oh wacht, toch een strafrondje.

Flore heeft voor het eerst sinds 2017 raak geschoten, dus ik was haar toen even

kwijt. Nu moesten we er toch echt bijna zijn, de eindhindernis hadden we al gezien

en dat moest sowieso wel lukken. Maar het venijn zit in de staart, we moesten nog

het eilandje in het park op en af. En waarom ook niet, beide met apenhang.

Eén stuk was al lang, maar je moest ook dat eiland weer af. Bij mij ging het nog redelijk,

maar Harm hebben we de laatste meters vooruit geschreeuwd. Gelukkig kwam hij

ook met droge voeten aan de overkant. De eindhindernis was niet heel lastig

gelukkig. Het was eerder lastig door de vele mensen die tegelijk met ons aan deze

hindernis mochten beginnen.

Wat hebben we toch een fijne sport, dat zoveel mensen zo in de natuur buiten bezig

zijn. De volgende keer mogen ze alleen tien minuten later dan mij in de eindhindernis

aankomen. Na de eindhindernis een verplichte slalom door de waterbak en nat, maar met bandje de finish over! Heel fijn om te merken dat mijn niveau echt nog wel aanwezig is en de

trainingen nut hebben!