_edited.png)
- 4 feb
- 3 minuten om te lezen
Een wedstrijdverslag geschreven door: Kim de Weert, moeder van Lola en Jasmijn van Dorst
Mijn dochter Lola (14) en ik zaten afgelopen zomer voor haar verjaardag in een hotel in Antwerpen. Dit weekend gingen we met ons hele gezin naar de Survivalrunwedstrijd in Gendringen. Wat hebben deze twee uitjes met elkaar te maken?
De survivalrun in Gendringen was voor Lola en haar zusje Jasmijn (12) de eerste JSR-wedstrijd. In november maakten ze in Doorn voor het eerst kennis met een survivalrunwedstrijd. Ze liepen toen met een groep van Kracht en dat was zo leuk en ging zo goed, dat het smaakte naar meer. Trainers Maarten en Sander zeiden dat ze klaar waren om een wedstrijd solo te lopen. Dus daar gingen we, op naar Gendringen.
Bij aankomst haalden Lola en Jasmijn hun knaloranje T-shirt op met daarop het startnummer. Ze kregen daarbij een enkelband voor de tijdregistratie en een polsbandje. Op de mouw van het t-shirt staat een Nederlandse vlag en ‘ONK’, want de wedstrijd is meteen een Open Nederlands Kampioenschap, wat wel een beetje raar voelt als het je eerste wedstrijd is. ‘Je moet het zien als een gewone wedstrijd’, had Sander gezegd.
Jasmijn had in de auto al een strategie bedacht: ‘Bij de start op de atletiekbaan ga ik hard sprinten, zodat ik hopelijk een voorsprong heb’. Ze zaten in de laatste startgroep en Jasmijn liep daadwerkelijk meteen aan kop en Lola daar direct achteraan. Lola lag de dag ervoor nog ziek op de bank, dus ik was benieuwd of ze dit ging volhouden.
Als ouders zagen we ze soepel over de eerste hindernissen klimmen, springen en balanceren tot ze uit zicht verdwenen. Lola: ‘We renden langs veel weilanden, een stukje bos en langs een boerderij met kalfjes. De weilanden waren heel modderig en glad, dat maakte het wel zwaarder. Er was een lange gecombineerde hindernis met onder andere apenhang, monkeybars en banden waar ik halverwege heel lang moest wachten, het voelde als een kwartier. Het was er enorm druk. Na ons was de top van de JSR 10-11 gestart, zij kregen daar voorrang, wat ik wel logisch vindt.’ Voor Jasmijn was de apenhang over het water zwaar: ‘Ik ben daar nog niet zo goed in, mijn benen zwaaien erg en het gaat heel langzaam.’
Beide meiden kwamen met polsbandje over de finish. Aangemoedigd door de andere Kracht-leden en trainers. Ik ben super trots op mijn bikkels en doe het hen niet na. Hun vader, Peter, is zo enthousiast geworden dat hij zich heeft opgegeven voor de survivalrun-cursus bij Kracht die in maart start. Volgend jaar wil hij ook een wedstrijd lopen. Lola: ‘Ik ben blij dat ik het heb gehaald en vond het super leuk. De volgende wedstrijd ga ik nog harder mijn best doen, want ik weet nu dat elke seconde verschil kan maken. Als ik 4 seconden sneller was, dan was ik een plekje hoger geëindigd.’
Maar wat heeft deze wedstrijd nou te maken met het weekendje Antwerpen afgelopen zomer? Lola en ik stonden toen in de fitnessruimte van het hotel voor de grap op de lopende band. Lola’s conditie bleek net zo slecht als die van mij. Ik schrok ervan. Ze zit op muurklimmen, heeft veel kracht, maar had dus echt geen conditie. ‘Zoek maar een sport die goed is voor je conditie’, zei ik tegen haar. In het hotelbed besloot ze: ‘Het wordt survivalrun’.
Haar enthousiasme over survivalrun sloeg al snel over op Jasmijn. Nu, een half jaar later, rennen de meiden in Gendringen 6,7 kilometer met hindernissen. Ze zijn sterk en hebben een goede conditie. Ze zetten enorm door, trainen in de regen, in de sneeuw, zijn lekker gezond buiten, leren boogschieten (Lola schoot in Gendringen in de roos!), kanoën, houtzagen en het belangrijkste: ze doen het met heel veel plezier, bij de gezelligste survivalrunclub. Dank aan alle vrijwilligers die deze geweldige sport bij Kracht mogelijk maken!
Jasmijn is in Gendringen op plek 29 geëindigd (01:03) en Lola op plek 35 (01:08) van de JSR 12-14 dames.
