KR8CHTpatsers bij Survivalrun Lingezegen Elst!

Geschreven door Mickey.

Het is alweer even geleden dat ik dit verslag wilde schrijven maar door de vakantie is het er niet eerder van gekomen. Mijn wedstrijdverslag van de survivalrun Lingezegen in Elst!

Dit was mijn vierde echte run dit jaar. Net als de andere runs (behalve in Zeist) was ik samen met papa (Andor). We stonden klaar voor de 5 kilometer fun-run.

Toen we aankwamen bij het wedstrijdterrein was het al gezellig. Er was overal muziek, er was een pumptrack, een Urban-gym in survivalrun style (echt heel vet!) en er stond zelfs een hottub! Maar dat water zag er een beetje vies uit. We zagen ook een paar ‘Kr8chtpatsers’ van onze verenging; eentje was zelfs tweede geworden. Het was heel lekker weer en we hadden er zin in!

In onze knalgele shirts stonden we klaar. We waren het allerlaatste duo die mochten vertrekken. De zon scheen en daar gingen we! Het was vanaf het begin al best druk langs de kant, ook Tommie (mijn broer) en opa Olav liepen bijna de hele wedstrijd met ons mee en we zagen ze telkens weer ergens! Ook mama en oma zagen we vaak om ons aan te moedigen.

De hindernissen waren echt afwisselend maar niet zo heel erg zwaar, ze waren best wel makkelijk. We moesten boogschieten (dat is wel lastig als je hard hebt gelopen!) en een beetje in het begin moesten we met een bootje naar de overkant varen langs een touw. Ook moest papa een stukje lopen met een (fruit)kistje als laatst, ik gelukkig niet. Omdat we de fun-run deden, mochten we eigenlijk best veel leuke hindernissen overslaan. Papa en ik vonden dat stiekem best een beetje zonde, want we wilden eigenlijk alles wel proberen. Volgend jaar doen we de zwaardere run hoop ik, dan kunnen we wel overal in!

We gingen ook een paar keer vol door het water. Dat was best lastig maar papa is gelukkig best lang. Ik ging gewoon op zijn nek, zo bleef ik nog een beetje droog. Ik kon er trouwens ook niet in staan! We renden door de natuur over smalle weggetjes tussen het riet. Het leek soms wel een doolhof! Omdat we als allerlaatste waren gestart, bleven we steeds meer mensen inhalen. Dat was wel vet want we gingen best hard!

Uiteindelijk zagen we best wel snel de finish. Eerst nog een heel stuk over het strand en voor de laatste keer door het water over balken heen klimmen. Al dat water was wel lekker koud. En toen... de eindhindernis! Mama, Tommie, opa en oma stonden ons alweer aan te moedigen. We moesten in de eindhindernis best een lastige combi klimmen maar dit lukte me bijna niet en nog door een bak met echt vies water. Als allerlaatste hindernis samen bovenop een gele container klimmen voor een foto.

Daarna mocht ik de bel luiden en werden we omgeroepen!!! Mét mijn rode bandje nog om mijn arm, want ik had alle hindernissen gehaald!

Na de run hebben we met z'n allen gezellig wat lekkers gegeten in het restaurant om het te vieren. Thuis zagen we de uitslag: We zijn uiteindelijk 8e van de 39 geworden net na Anne en Jara van Kr8cht, er zal 14 seconden tussen ons :). Het was echt een superleuke dag. Op naar de wedstrijd in Zwolle samen met alle andere kinderen van Kr8cht, nu al zin in!!!

https://www.youtube.com/watch?v=TQtcHT9uUXM

Heel leuk filmpje van de run van Mickey & Andor!

Wedstrijdverslag MSR Steenbergen: Modder, mentale strijd en een koppige pakladder

Wedstrijdverslag geschreven door Roy T.

Na dat de wedstrijd helaas vorig jaar was afgelast, mocht ik afgelopen zondag eindelijk weer los tijdens de MSR (Middellange Survivalrun) in Steenbergen. En laat ik eerlijk zijn: ik had er zin in... maar mijn hoofd had, zoals wel vaker, zo z'n twijfels.

Voor wie survivalrun niet kent: het is een heerlijke mix van hardlopen en hindernissen. In dit geval: zo'n 15 kilometer met ongeveer 50 obstakels. Denk aan klimmen, klauteren, hangen en vooral jezelf regelmatig afvragen waarom je dit ook alweer leuk vond. Kracht, conditie, techniek en een beetje karakter komen allemaal langs. En alsof dat nog niet genoeg is, speel je ook nog een wedstrijdje tegen de elementen.

 Die waren dit keer goed vertegenwoordigd.

De voorpret begon al op zaterdag. Of nou ja... "voorpret". Eerder een reeks creatieve excuses: "Ben ik wel fit genoeg?", "Misschien gewoon de helft doen?". Zondagochtend deed ik daar nog een schepje bovenop met wat klassiek uitstelgedrag. Maar goed - ik stond er gewoon.

En Steenbergen zou Steenbergen niet zijn als ze je rustig laten inkomen. Binnen de eerste 800 meter kreeg je al een paar stevige combi's voor je kiezen. Geen warming-up, gewoon meteen hangen, klimmen en doorgaan. Lekker 'opgewarmd' dus.

Ondertussen draaide mijn interne commentator op volle toeren: "Waarom doe je dit?" "Je kunt ook gewoon stoppen." "Lever dat bandje in en loop lekker terug..." Dat ging zo ongeveer het eerste uur door.

Tot er ergens een knop omging.

In plaats van zeuren (oke, iets minder zeuren), ging ik me focussen op wat wel werkte: de omgeving, het ritme en de kleine overwinningen. Elke hindernis die lukte voelde als een mini-overwinning. En zo kwam ik steeds een stukje verder.

Bij het sportcomplex zag ik Jasper, van de kortere afstand (KSR), al richting de eindhindernis lopen. Voor mij betekende dat juist de splitsing voor ronde twee. Het "voordeel"? Je weet water komt. Het nadeel? Ja..., je weet dus ook echt water komt.

Bij de splitsing van 6 en 9 kilometer had ik even het briljante idee dat ik er bijna was. Dat bleek... optimistisch. Er stonden nog een paar flinke combi's op me te wachten. En door de regen van de nacht en die dag waren alle hindernissen lekker glad geworden.

Hoogtepunt: een combi van zo'n 50 meter met onder andere een pakladder, apenhang (touw en balk), een daknet, lianen en een swingover als afsluiter. Alleen die pakladder heb ik al zes keer gedaan. Zes keer opnieuw beginnen, zes keer denken "serieus?"... en zes keer toch weer omhoog. Maar dat is dus precies waarom deze sport zo mooi is. Je bent aan het struggelen, maar je bent niet de enige. ledereen om je heen zit in hetzelfde schuitje. Dat geeft ergens ook wel weer energie.

Na nog een laatste "hufter-combi" en de eindhindernis kwam ik uiteindelijk over de finish. 3,5 uur later. Moe, nat, vies... en vooral tevreden. Bandje binnen en weer een mooie strijd gewonnen-dit keer vooral van mezelf.

De moraal van het verhaal? Het zit 'm niet in één groot moment. Het zit in alle kleine overwinningen onderweg. Blijven gaan, blijven proberen en af en toe een beetje lachen om jezelf als je voor de zesde keer van die pakladder glijdt.

Op naar de volgende!

Verslag MSR Genderingen survivalrun 2026

Geschreven door Bas Veenhuis

Zondag 1 februari zitten Roy Quadflieg en ik in de auto naar Gendringen. Wederom een dorp in de achterhoek waar we nog nooit geweest zijn en dan ook nog voor ons eerste MSR-avontuur. Na een meer dan geslaagde editie van Beltrum (14km recreatief) heb ik de maand januari goed door kunnen trainen en naar mijn gevoel weer een stap gemaakt qua fitheid. Ik voel me dan ook klaar voor mijn eerste MSR en heb er onwijs veel zin in.

In Gendringen worden we warm onthaald door een vriendelijke vrijwilligster die ons de weg wijst naar de inschrijftafel, de kleedkamers en de horeca. Het is lekker weer. 4 graden, bewolkt maar droog. We begeven ons naar de kleedkamer waar we ons omkleden in het rood. Na wat verschillende recreatieve kleuren, 2 BSR groen en 3 blauwe KSR-shirt ben ik ik toch trots om dit rode shirt aan te trekken. Na een korte warming up waar Roy Tichelaar (hij loopt de politie-run) ook bij aansluit sluiten we onszelf op in het startvak en is het aftellen geblazen tot 10.56 uur wanneer het startschot klinkt.

We lopen over de atletiekbaan waar wat schotten, een swingover (SO), klimrek en een evenwichtsbalk liggen te wachten.

Bas met mega last (en een beetje AI)

Easy peasy loop ik (met last :P) het terrein af en zie in de verte Roy al langzaam verdwijnen. Ik had besloten het dieseltje vandaag te gaan gebruiken en kies lekker mijn eigen tempo en geniet van een paar SO'ers en triple monkeybars die we in de eerste kilometers tegenkomen. De ondergrond is zompig waardoor ik merk dat het lopen best pittig is tussen de hindernissen door en mijn ademhaling hoog zit. Na een lastenloop en de lianen/apenhang combi in het bos lopen we richten de eerste echte combi van meerdere vakken die ik nog steeds lekker verteer.

Na deze combi draaien we het MSR/LSR circuit op en zie ik de eerste combi al opdoemen. Een "inspring" in lianen, onder een schot door, monkeybar en 4 hufterlussen. Een lange combi die ik zonder problemen door kom. Stiekem zie ik Roy daar ook alweer voor me opdoemen maar na de laatste hufter ben ik hem ook alweer kwijt.

De volgende combi begint bij een net die we onderdoor klimmen waarna je direct de kabouter lianen in moet. Gevolgd door "schuiflussen" waarbij je direct overgaat naar een stuk "enteren" aan een slap touw. Voor de "schuiflussen" mocht je even rusten en stond ik ineens naast Roy. “Het is pittig maar het gaat is onze conclusie”. Ook hoor ik Marcel en Bram in m'n oortje... "Bedenk je plannetje voor je de combi's in gaat". We kijken vooral naar het enteren die ik besluit in twee etappes te pakken. "Hupsee" eerst de "schuiflussen" die makkelijk gaan. Een goede voetklem in het touw naar het enteren waardoor ik al drie slagen kan maken aan het "entertouw". Voetklem los en direct op het touw. Ik draai me op het "entertouw" waardoor ik even kan rusten. Stiekem pak ik een centimeter of 40 voordat ik mezelf onder het touw hang en naar het "aantiktouw" enter om de hindernis te voltooien.

"Chill, ook weer gehaald" gaat het door mijn hoofd. Gelukkig konden we even een stuk lopen voordat de volgende combi's zich aandienden. Zo trotseren we alleen maar combi's van 3, 4, 5 vakken of meer. De verzuring bouwt zich gestaag op.

We lopen richting het kajakken waar we een rondje om een eiland moeten varen. Op de een of andere manier lag Gendringen ineens aan zee en was het hartstikke eb. Na wat heen en weer geschuif en geduw met de peddel wurmen we ons los en klimmen we weer op de kant.

Ik wou al naar de combi lopen die bij de kajaks stond maar werd duidelijk door een vrijwilliger toe geroepen. "NEE heren, JULLIE MOETEN HIER HET BOSJE IN"...

Na 2 meter doemen er 5 SO'ers op die allemaal minstens 4 meter ogen en die allemaal iets speciaals hebben... Een hoog schot, een pannenkoek aan touw, een paal, dubbel touw, mega dikke scheepstros.

Omdat ik deze niet verwacht had, moest ik even schakelen om me op deze "combi" te richten. Ik kwam hier nog best lekker doorheen maar moest Roy helaas achterlaten. Ik vervolgde me een weg door de bosjes naar een combi met apenhang en greepjes. De greepjes hadden nul grip en na 4 keer proberen lukte het dan toch om de overkant te bereiken. De eerste serieuze struggle (ook met mezelf) van de dag was afgerond.

Roy Tichelaar was me ook met een knuffel en een boks voorbij gegaan maar ik was blij.

Na een apenhang over het water kwam ik dan eindelijk ook bij de combi die ik zag vanuit de kajak. Korte touwtjes, direct door in triangels en een "touwgordijn". Volgens de beste vrijwilliger die me erdoorheen hielp werd het hierna makkelijker richting Gendringen. Deze man had gelijk.

Wat boogschieten, een paar swingover en een korte combi brachten me bij Gendringen bij het houthakken. Nadat deze doormidden lag was het een aardig eind lopen naar de laatste hindernissen.

Een dubbele draaiende balk met greepjes en zoals "Bas Schaapveld" het mooi verwoordde "een gek rollend monkeybar monster". Vooral deze laatste was even pittig, maar ook die ronde ik af. Ik was gewoon op weg naar de eindhindernis.

Helemaal blij schiet ik vrij makkelijk via de korte touwtjes, over een net, door de hufterlussen, langs de verticale palen en door de lianen naar de bel. Klingeldekling... Mijn eerste MSR… met bandje afgerond... Whoowwww dit is vet!! Op naar meer MSR's en later LSR's

Roy en Bas samen tijdens de run. Super goed gedaan mannen!