Verslag survivalrun Vollenhove

Een wedstrijdverslag van Jan Greuter.

Na een periode van blessures van zo’n twee jaar eindelijk weer eens een run

in de wedstrijdcategorie. Het weer zat in ieder geval mee, het zonnetje scheen en ook al was het begin november, de thermo was nog niet nodig! Flore startte vier minuten voor me, en ik mocht samen met Harm starten. Nadat we door een ietwat humeurige starter het startvak binnengelaten waren. (hij vond de proef met de shirtjes met je SBN-nummer niet helemaal ideaal) mochten we los! Stukje zagen en een swingover, wat was dit genieten!

Het leuke aan de proef met de shirtjes was wel dat je zag wie er al echt lang meedoet.

Zo kwamen we iemand tegen met lidnummer 13, dan ben je er echt vanaf het begin bij geweest! Hij liep eigenlijk geen wedstrijden meer, maar zo’n uniek shirt moest hij toch even scoren.

v.l.n.r. Harm, Flore en Jan met de vlag van Vollenhove op de achtergrond.

De eerste hindernissen gingen echt soepel, Harm en ik liepen gezellig samen en

kwamen ietwat modderig bij de eerste duiker aan. Nu heb ik best wat runs gedaan,

maar zo’n ieniemienie duiker had ik ook nog niet gezien. Halverwege werd al het licht

geblokkeerd door je voorgangers, dus op de tast maar door. Er zal vast wel licht

komen aan het einde van de tunnel. De hindernissen erna gingen goed, de armen

voelden prima en het bleef gezellig. Onderweg Flore bijgehaald, die in verband met

een blessure haar bandje had laten afknippen. Dat zorgde er wel voor dat we samen het eerste combi-laantje in mochten. De dikke balken onderlangs waren niet echt heel fijn, maar toch gelukt. De swing-over-variant was even zoeken naar hoe het moest, maar gelukkig konden we afkijken bij degene voor ons. De tarzan-zwaai erna is voor mij altijd een beetje spannend (een blessure oplopen bij een hindernis zorgt toch altijd voor angst erna).

Met een goede zwaai in 1x gehaald en gelijk de angst afspoelen in koud water, we mochten weer een hele kleine duiker in.

Daarna heerlijk door de velden warmlopen met wat eenvoudige hindernissen voor

ons. De KSR-lopers moesten het afzien bij de kabouterliaantjes, die wij gelukken

mochten overslaan. Het zag er fantastisch uit hoor, alle gekleurde shirtjes (en hesjes)

met het zonnetje erop. In Vollenhove zelf werd het gezellig druk, met veel

toeschouwers, maar ook met veel lopers. Wat taaie hindernissen achter elkaar

zorgde voor veel KSR-lopers die opnieuw moesten. Wij mochten gelukkig wat

eenvoudiger door de hindernis, gelukkig in 1x de laaghangende lianen gehaald.

Bij de armkracht+paddenstoel-liaantjes-combi was het weer druk, gelukkig hebben wij

de paddenstoeltjes in onze baan hangen dus ging dit vrij soepel. Het start-finish-

terrein was al te horen, snel boogschieten en door! Oh wacht, toch een strafrondje.

Flore heeft voor het eerst sinds 2017 raak geschoten, dus ik was haar toen even

kwijt. Nu moesten we er toch echt bijna zijn, de eindhindernis hadden we al gezien

en dat moest sowieso wel lukken. Maar het venijn zit in de staart, we moesten nog

het eilandje in het park op en af. En waarom ook niet, beide met apenhang.

Eén stuk was al lang, maar je moest ook dat eiland weer af. Bij mij ging het nog redelijk,

maar Harm hebben we de laatste meters vooruit geschreeuwd. Gelukkig kwam hij

ook met droge voeten aan de overkant. De eindhindernis was niet heel lastig

gelukkig. Het was eerder lastig door de vele mensen die tegelijk met ons aan deze

hindernis mochten beginnen.

Wat hebben we toch een fijne sport, dat zoveel mensen zo in de natuur buiten bezig

zijn. De volgende keer mogen ze alleen tien minuten later dan mij in de eindhindernis

aankomen. Na de eindhindernis een verplichte slalom door de waterbak en nat, maar met bandje de finish over! Heel fijn om te merken dat mijn niveau echt nog wel aanwezig is en de

trainingen nut hebben!

Verslag survivalrun Vollenhove

Een verslag geschreven door Wietse de Jong, vader van Tjitte.

(Tjitte liep bij de JSR 10-11 en finishte knap als 6e met een tijd van 00:42.06 min)00:42:06!00:42:06!00:42:06!

Zondagochtend vertrokken we vroeg richting Vollenhove, gehuld in een dichte mist. Het had iets magisch de wereld nog stil en grijs, met de belofte van een mooie dag in de lucht. En die belofte werd waargemaakt: het werd een prachtige herfstdag, met een lage zon die over de weilanden scheen en het landschap in een warme gloed zette.

Het parcours & wedstrijdplan werd doorgenomen.

Survivalrun-wedstrijden hebben altijd iets speciaals. De locaties zijn stuk voor stuk bijzonder, vaak midden in de natuur en de sfeer is elke keer weer uniek. Het is de perfecte mix van sport, avontuur en gezelligheid. Ook als ouder is het genieten om erbij te zijn de combinatie van buiten zijn, bewegen en samen iets beleven maakt het altijd tot een mooie dag.

De route in Vollenhove voerde dit keer over lange stukken door de weilanden. Er werd flink gelopen, maar dat hoorde erbij: even volhouden, weten dat aan het eind de mooiste hindernissen wachten. De boodschap was duidelijk snel starten, en als eerste de hindernissen in!

Trainer Maarten fietste met Tjitte mee en maakte ook een video verslag.

Wat vooral indruk maakte, was het doorzettingsvermogen van de kinderen en pubers. Wat deden ze het goed! Mooi om te zien hoe ze zichzelf opladen, even verbijten en dan met volle inzet doorgaan. Niet opgeven, maar samen de uitdaging aangaan, elkaar aanmoedigen en trots zijn op wat ze bereiken. Dat zijn de mooiste lessen van zo’n dag sportiviteit, kameraadschap en plezier gaan hand in hand.

Het was kortom een fantastische dag in Vollenhove: herfstzon, blije gezichten, modderige handen en een gevoel van trots bij iedereen die meedeed. Beter wordt het niet.

Kijk nu het videoverslag van Tjitte's wedstrijd.

Verslag survivalrun Neede

Een wedstrijdverslag geschreven door Bram Romkema:

Neede LSR 2025

Voordat ik naar Neede ging wilde ik mij een week voorbereiden met goede nachtrust en gezonde voeding. Helaas lukte dat niet door o.a. een schoolfeest van mijn dochter, lange dagen werken en door al deze drukte minder gezond eten omdat ik minder tijd had om te koken. Het enige wat wel echt fijn was in mijn hoofd was dat Hans had aangegeven mee te willen fietsen in Neede.  Hans is een goede maat van mij, dus erg leuk dat hij meegaat.

Dus, vroeg de auto in op zondag en we tuffen half Nederland door onderweg naar Neede. Mijn Kracht trainingsmaat Roy vertelde mij dat survivalrun Neede één van zijn favoriete runs was. Ik had nog niet eerder de run in Neede gelopen dus extra leuk!

Bram Romkema liep de LSR in Neede. Foto: SBN

Nadat ik het shirt had opgehaald ging ik nog even gluren bij de eindhindernis. Pittig maar goed te doen was mijn gedachte. Triangels, korte staplus, Beltrumlus, korte staplus, lianen, touwslinger over het net eruit. Maar goed voordat ik daar zou zijn. Het start en finishterrein zag er gezellig uit, omringt door prachtige herfstkleuren van het bos en een zonnetje door de bomen. De Achterhoek op een prachtig moment. 

En dan om 10:35 uur mocht ik aan mijn LSR avontuur beginnen. Swingover-startvak, wat hordes en een rek met hordes was echt de start. Ik was als tweede weg. Begin van de lange ronde was veel lopen. Met korte hindernissen. Dan voel ik me snel goed. Maar dan weet je ook… de venijn komt nog. Hindernissen gingen soepel. Dwerglianen gelijk door korte touwen, geen zweet. Hindernis 13, Lekker. Hindernis 16 zou ‘het beest’ zijn. Een laantje van 60 meter op vooral armkracht! Prachtig gebouwd. Met sjorringen en creatieve dingen. Kicke. Maar wat een ding ook. Ennn lukte in één keer. Lekker man. Het koppie zat goed. 

Bram klimt door een van de vele combi-hindernissen. Foto: Hans

En zo reeg ik het parcours aan elkaar. Tot? Hindernis 22 denk ik. Een apenhang, net onderlangs, korte touwtjes. Ik dacht: 'ik hang even uit in het net.' maar dat duurde te lang.

Dus toch door. Floep uit de korte touwen, met als consequentie alles opnieuw.

Even rusten op het net was de oplossing. Tweede keer relatief makkelijk. En toch dat zaadje wat dan knaagt voor de tweede ronde. Want die moet straks nog eens! Een prachtige apenhang-combi met meerdere verdiepingen kwam hierna. Met een lastige touwzwaai aan het einde. Laag voet inzetten en ik haalde het net. Lekker. 

En zo regen we de grote ronde aan elkaar. Op naar ronde twee. Begint wederom met soepel klimmen en lopen. Heerlijk fijn voor mijn hoofd. Tot je weer bij de combi’s komt. De optelsom voelde ik. Hans moedigde mij hard aan bij de korte touwencombi die nog fluitend ging…

En daarna de slingercombi. Na stevig stoeien met het net, praatte Roy T mij hier ‘even’ door heen. Wat een feest om samen op te klimmen. Echt vet. Roy ging net iets harder door naar de finish. Tof man. Deze man klimt zo lekker. Tijd voor een roodshirt bij zijn rode manen. 

Laatste deel van het parcours. Apenhang omhoog. Lianen combi met veel Apenhang. Daar kreeg ik kramp in de biceps en dat deed best wel zeer. Maar we kwamen bij het eind in de buurt en dat gaf wel moed. Alles lukte steeds weer. Wat een lekker gevoel. Denkende aan Leeuwarden waar het echt, echt, echt niet wilde. Nu had ik vertrouwen en plezier. 

Hakken, stammetjes mee en op naar de finish.

Goed de finish, triangels, vinkje, staplus-ding, vinkje, lianen… kramp kramp kramp. 3x opnieuw. Maar wel halen natuurlijk. Aangemoedigd door Hans en Roy T. Lekker de slinger over het net. We zijn rond. Wat een heerlijke run! Echt van genoten. prachtig parcours door het bos. Gave hindernissen. Fijn dat het wel weer is gelukt. Geeft vertrouwen en zin in de volgende. En inmddels snap ik snap Roy want het is echt een gave run. ‘Eén van mijn favorieten.’

Een videoverslag gemaakt door Bram Romkema.