Geschreven door Jinte en Martin Bijleveld. 10-10-2026
Boerakker, een mooi dorp in de provincie Groningen op zo'n 190 km van Nieuwegein. Een dag met wisselvallig herfstweer. Zon en stevige buien wisselden elkaar af. Gelukkig hoefden we niet vroeg op, omdat we een dagje eerder al op pad waren gegaan om bij vrienden in Groningen te overnachten.
We startten rond 12 uur, dus we konden om 11 uur ons bandje ophalen op het start-en finishterrein.
Jinte starte als eerste voor haar JSR run. Even warmlopen en armen draaien tussen de buien door. En we starten in vijf, vier, drie, twee, één: en direct rennen naar het spijkers slaan. Een spijker recht in een boomstam slaan is nog best lastig. Op het eind toch net een beetje krom. Daarna het kruipnet, een spaanse ruiter, over de balken en toen het dakterras (zie foto). Wat een hoog dakterras en vervolgens een plons in het water.
Nat en koud en een stukje lopen. De volgende hindernis is een reuzenzwaai. Erg spannend en Jinte kreeg het al snel erg koud. Helaas een te grote sprong richting het koude water dus bandje ingeleverd en bibberend door een meneer van de reddingsbrigade in een warmtedeken gewikkeld en toen mocht Jinte in het busje van de reddingsbrigade terug naar het centrum van Boerakker. In de kerk hadden ze een lekkere warme kamer opgestookt, waar Jinte de natte kleding uit mocht doen en weer warm kon worden. Eenmaal weer warm geworden lekker droge en warme kleren aan en een lekker kopje snert in de feesttent.
Martin mocht om 12.40 uur starten. Ook de start met een beetje regen en ook spijkers slaan. Met een paar ferme tikken diep in die stam en lekker snel door. Kruipnet, spaanse ruiter en ook het dakterras. Best wel spannend, want er kwam net een enorme bui aan. Het begon te waaien en dan is vijf meter best wel hoog. Ook het water in en door. Daarna de reuzenzwaai die ook in het water geland moest worden. Nat en koud in de striemende regen over de akkers. Even denken: ‘Dit is leuk’. Blijven rennen om warm te blijven. Gelukkig hield de regen na een paar kilometer en diverse swingover-hindernissen op en kwam zelfs de zon nog weer even. De oploopschotten waren nog even lastig, omdat ze glad waren door de regen, maar verder geen echt moeilijke hindernissen. De lastige mochten we overslaan. Na iets meer dan een uur buikschuivend over de balk als laatste hindernis met bandje over de finish. Dit kwalificatiepunt voor recreatief zwaar was met slechts 6,5 km vrij makkelijk verdiend. Echt even anders dan de vorige kwalificatieruns.
Na de finish op zoek naar Jinte. Die vond ik weer bij een kop snert in de feesttent met onze vriendin Meike. Lekker warm ingepakt en met een ervaring rijker. Eén run en twee totaal verschillende verhalen.
Een wedstrijdverslag van de U-Battle survivalrun Den Bosch.
Geschreven door Jikke Goutbeek:
Wat begon als ‘lekker sporten op zaterdagochtend’ met Maarten bij SurvivalFit,
groeide uit tot trainen voor onze eerste run, de U-Battle run in Den Bosch!
Toen Maarten dat een half jaar geleden voorstelde, dachten de meesten van onze
groep dat hij een grap maakte. Wij, meedoen aan een officiële run?!?!
Maarten had al het vertrouwen in ons, weerlegde al onze argumenten dat het een
idioot plan was en langzaamaan druppelde het idee ook bij onszelf naar binnen: we
gaan een survivalrun doen samen! Wat aanvankelijk een goeie grap leek, werd uiteindelijk
een mooi doel om voor te trainen de maanden erna.
En zo werd het zondag 28 juni, een zonovergoten en warme dag in Den Bosch.
Bandje halen en wachten tot we mochten vertrekken. Ondertussen andere Krachtpatsers aanmoedigen bij de Finish en Start. Het was zo warm dat in plaats van een
warming-up we een cooling-down met sponzen en tuinslang nodig hadden voor we
vertrokken. Helaas kon niet iedereen van de Zaterdagochtend groep er bij zijn. Door onverwacht werk en ziekte moesten we Joyce en Carry missen. Samen met Debbie, Maaike, Alyssa en Maarten gingen we het avontuur aan. Renske en Lisette startten ook dezelfde tijd en gingen na de gezamenlijke start in hun eigen vliegende
tempo de hindernissen door. En toen was het zo ver, we mochten naar de start. Als ervaren aanmoedigers & meefietsers was het onwennig ineens aan deze kant van de hekken te staan. Het aftellen begon, het startschot klonk, daar gingen we, op weg naar de eerste
Een swingover, muurtjes, nog een swingover, balancerend over een balk: dat ging best goed! Al vrij snel mochten we voor het eerst het water in, onder een duiker door.
Lekker om af te koelen en je voelt je meteen een echte survivalrunner, onder de
weg, in het donker door het water wadend. Toen kwamen de lange pakplanken. Hmmm….oké….en nu?!?! O ja, we doen de fun-run en mogen elkaar door de hindernis helpen, wat een geluk! Ondersteund en aangemoedigd door de rest kwam iedereen er door. Op naar de volgende. Dat bleek de hoge monkeybars op het water te zijn. Best hoog en ver, zeker als je nog nooit het einde van de monkeybar gehaald hebt in de training…
Na wat aarzeling en met een goede tip van een mede-runner de bars overdwars in te gaan in plaats van recht vooruit, het eerste deel doorgekomen. Vet trots! En ach, de val was hoog, maar lekker verkoelend het water in.
En elke hindernis die lukte, vierden we, zelfs het rondje met de grote hamer na
missen van de worp. Wat een feestje! Lekker buiten zijn, sporten, nat worden en
samen plezier maken. De kruisklim combi met apenhang was een volgende uitdaging. High five, weer gehaald! En toen de Spaanse ruiter, typisch gevalletje “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan…” Maar dat gold niet voor deze hindernis. Ik kwam
helemaal niet vooruit/ omhoog. Misschien is dit het moment om mijn bandje door te
laten knippen, dacht ik. Ik wilde niet helemaal dood zijn na deze hindernis en de rest
niet meer kunnen. Nou ja, toch nog even proberen. Ook nu weer door goede tips en
extra steun aan mijn voeten van mijn team genoten, kwam ik ineens een stuk
omhoog. En toen toch weer niet, op ¾ van de balk zat ik hartstikke vast. Ik was al zo
ver, wilde niet achteruit terug naar beneden. Alleen vooruit de balk over. Geen idee
meer hoe, maar ineens maakte ik de koprol om de balk en stond ik achter de
hindernis weer op de grond. Wat een klus en hoe tof was het dat het lukte!
Vervolgens een stukje rennen. Pff zware benen en armen na die inspanningen,
soppende schoenen. En een heel blij hoofd!
Nog een leuke doorwading: omlaag met een voetklem van de brug, onder de brug
door en daar met een touw en voetklem weer de brug op zien te komen. Poging 1
lukte bijna. Poging 2 kwam ik halverwege. Poging 3 dan, stukje voor stukje, telkens
weer wat hoger, even uitrusten en dan met dank aan Maarten uiteindelijk op de brug
klauteren/ rollen/ storten. Weet niet eens precies meer hoe het ging, maar ineens
was ik er. Blijkbaar hoort dat ook bij Survival-run: dingen doen waarvan je het
achteraf niet meer zo precies weet hoe je dat gedaan hebt.
Met onze persoonlijke gids Maarten, die het hele parcours uit zijn hoofd kende,
liepen we verder. Elke hindernis, stuk rennen werd ondertiteld, wat komt er nu, wat
kunnen we verwachten. Heel fijn.
Jikke in actie op de Spaanse ruiter.
En Mister Guide vertelde ons nu: hier komt de ultieme hindernis, de Kraanhindernis!
Oké, het zal iets met een hijskraan zijn, vast bij water, daar zijn ze goed in hier in Den
Bosch, veel hindernissen op, boven, in het water. Ineens zagen we het, wow, wat
een stellage. Gaan we daarin?! Ja, daar gaan we in. Eerst het inmiddels lauwe water
van de sloot weer in, niet echt meer verkoelend te noemen. En dan gewoon balk
voor balk omhoog, niet te veel nadenken, focus op de volgende stap. Als beloning
bovenin het net, om je heen kijken en genieten van het uitzicht. Je voelt je On top of
the world! En weer door. Een pittig laantje met allerlei ingewikkelde Apenhang combi’s. Een
flink stuk rennen, zon volop in het gezicht, al heel wat kilometers in de benen en
hindernissen in de armen. Even wandelen, op adem komen. En weer door:) Nog een
swing-over hier en daar, een flink stuk lopen en dan eindelijk kwamen de sportvelden
weer in zicht. De laatste combi’s van hindernissen door, Majid aanmoedigen bij de
lastige lianen en vervolgens door naar de eind hindernis. Grappige stap-planken,
staplussen, dat gaat lekker en tot slot het allerlaatste blok. Triangels. Ai ai ai.
Nog een keer samenwerken en dan zijn we er!! Het is niet te geloven, we zijn
allemaal bij de finish aangekomen, met bandje. Super voldaan. Mooie woorden van
Maarten en dan naar de bel.
En wat hadden we een top supports mee fietsen de hele weg: oa Dean en Gideon.
Voor hen ook een nieuwe ervaring, ook zij bevonden zich ineens aan de andere kant
van de hekken. Super bedankt iedereen die erbij was!
Wat een mooi avontuur, er zijn grenzen verlegd. Door samen te werken en mezelf te
verbazen. Het is een individuele sport en tegelijk is er zoveel support en
aanmoediging naar elkaar. En in de Fun-run natuurlijk het letterlijke zetje af en toe
van de ander om de hindernis door te komen. Een super toffe ervaring!!
Na de toppers van de KSR en BSR uitgezwaaid te hebben, was het tijd voor een korte warming up. Beetje inlopen en rekken/strekken. Dat ging makkelijk want temperatuur gaf al gauw 27 graden Celcius aan. Ik startte samen met ´Krachtpatsers´ Inge Petter en Marten Lagemaat in de 2e groep.
De eerste paar hindernissen gingen soepel! paar Swingovers, houten muurtje en een dun evenwichtsbalk met een fietsbelletje in het midden! Even door de hurken en “TRINGLING”! Ik bedoel? Daar had ik zelf nooit op kunnen komen! Érg leuk.
Maar het lachen verging bij hindernis 7! Tijd voor de eerste combi: pakplanken & staplussen. Ik zag enkele deelnemers moeite hebben met de pakplanken en ik begreep ook waarom! Handgrepen waren erg glad. Kwam niet verder dan 2 swings! Nog een keer proberen! Knetters! Weer op de grond! Tijd voor een andere tactiek! Enterend kon ik met beide handen de handgrepen één voor één pakken en zo alsnog naar de overkant komen. Op naar nog een combi: schuiflussen/schot/monkeybars. “Appeltje eitje!”
Bij hindernis 9 waar Florence vrijwillig het scepter zwaaide, boogschieten! "Geen probleem voor mij, daar ben ik wel goed in!" dacht ik! …Finaal mis. Raakte het bord niet eens! Voor straf moest je het water in en de gele bal aantikken. Was ik blij dat ik mis schoot! Want het begon al aardig warm te worden, dus, water-passages en hindernissen waren meer dan welkom.
Na een paar swingovers en apenhang hindernissen, was het tijd voor een stukje zwemmen. Een drijvend vlot met daarop 3 rijen monkeybars. En weer terug het water in. Leuke hindernis en heerlijk verkoelend.
Onderweg kwam ik ’Kracht Koppel’ Flore en Jan tegen. Die waren bezig met een swingover met van die irritante houten schijven ertussen. “Handjeklap”, en weer doorgaan! Altijd leuk en goed voor de motivatie om bekende tegen te komen tijdens de run.
De rest ging lekker. Pas zat er goed in en energielevel was stabiel. Aangekomen bij hindernissen 30 t/m 33. Drie combi’s met nog een lange apenhang met net ertussen. Deze was pittig. Mijn onderarmen begonnen vermoeid te raken. Vooral combi 31. Korte lianen, apenhang schuin omhoog om vervolgens lianen-gordijn te doen koste veel energie. Ik moest denken aan wat Roy laatst in zijn verslag schreef: "Alle geslaagde hindernissen vierde ik in het koppie. Het vieren van de kleine of grote succes momenten helpen mij de laatste tijd door de wedstrijden heen en zorgen ervoor dat ik kan genieten”
En met deze mindset bereikte ik de laatste paar hindernissen. Waarvan de een na laatste het zwaarst was. Lianen met verticaalnet. Bij de eerste poging ging ik redelijk soepel door de lianen heen, totdat ik in het net hing. Mijn knijpkracht verdween razendsnel, waardoor ik met beide ellebogen aan het net hing om kracht te besparen. Dit hielp ook niet omdat de rest van mijn armen en schouders vermoeid raakte! Hup! Tweede poging. Knijpkracht verdween al halverwege de lianen! Opnieuw!...
Ondertussen werd ik flink aangemoedigd. En wat een support kreeg ik! Van onderarm massage tot ademhalingsoefeningen, instructie en peptalk van Maarten, Bram en Bas, echt tof! Na de vijfde poging en met nog een laatste Yell van Roy Q knalde ik over deze lastige combi heen! Nou oké “knalde?” Ik kon net de bovenste balk bereiken waar het ‘net’ aan hing en kon toen als een soort “luiaard” schuivend naar de andere kant voortkruipen.
Op naar de laatste hindernis! Een mooie 3-combi, wat verrassend genoeg meeviel. En de bel met bandje om kon laten klinken onder luid gejuich van alle ‘Krachtpatsers’!
Een heerlijk gevoel en een van de mooiste wedstrijden die ik heb gelopen.
“Neem elke hindernis apart. Een voor een. Kijk niet naar wat er nog komen gaat en hoeveel hindernissen nog voor je liggen. Maar alleen die ene hindernis waar je op dat moment mee bezig bent. Want elke hindernis die je haalt is een overwinning. En daar zit de voldoening in. Stapje voor stapje"
_edited.png)
