Wedstrijdverslag Survivalrun Rotterdam

Een wedstrijdverslag geschreven door Marieke Visser:

Survivalrun Rotterdam 2026

Vandaag begon ik voor het eerst aan een survivalrun zonder mijn meest trouwe

supporters (één of beide van mij ouders ) aan de zijlijn. Gelukkig werd ik

opgehaald door Sander (en Tygo en Jara). Daarnaast waren er nog een hoop andere

leden van Kracht aanwezig in Rotterdam! Ik liep Rotterdam vandaag voor de eerste

keer, dus ik was heel benieuwd wat ik allemaal tegen zou komen. Van tevoren had ik

gehoord dat Rotterdam vaak een pittige run is. Naast dat ik er enorm veel zin in had,

vond ik het daarom toch ook een beetje spannend.

Marieke bij de start: hamertje tik!

Toen was het tijd om naar de start te gaan. Laten we zeggen dat dit niet mijn

charmantste moment van de dag was. Na het spijkertje tikken (waarbij ik erg blij was

dat ik niet als laatste klaar was), moest je over een houten bruggetje over het water

rennen. Deze brug zakte alleen wel in het water als je er op ging staan. Enthousiast

begon ik mijn sprintje over het plateau, maar net voor het einde gleed ik uit en viel ik

voorover op mijn knieën, half in het water. Oepsie! Blauwe knieën en schaafwondjes

heb ik bij ‘hindernis’ 2 alvast meegenomen als souvenir. Terwijl ik mezelf weer

omhoog aan het werken was, hoorde ik Renske langs de zijlijn nog iets roepen in de

trant van: ‘Je haalt ze allemaal wel weer in’, en dat werd dan ook mijn plan.

Als eerste was de toren aan de beurt: een hoop treden omhoog rennen, een fiche

halen, en weer naar beneden. De toren leek heel hoog, maar ik moet toegeven dat

het me uiteindelijk best mee viel. Eenmaal beneden voerde ik mijn looptempo wat op.

Ik had mij voorgenomen om te proberen wat harder te lopen tussen de hindernissen door. Dat lukte aardig, hoewel het af en toe best zwaar was om heuvel op, en weer af te lopen.

Tijdens deze run heb ik een aantal hindernissen opnieuw moeten proberen. De eerst keer was met een combi die eindigde met een laantje op armen met twee verticale planken ertussen. De eerste keer gleed ik tijdens het overpakken naar beneden. De 2e

keer zat ik in de tweede plank, maar was ik te laag om het kartbandje beet te pakken. Mentaal was dit even een dingetje, omdat ik tot nu toe zelden hindernissen opnieuw heb moeten doen in een run. Na poging twee had ik daarom ook even een klein paniek momentje: ‘ik ben pas net begonnen, het lukt nu al niet en mijn armen lopen vol!’ Gelukkig was dit na 2 keer ademen wel weer weg en drie keer is scheepsrecht, dus de 3e keer kwam ik er doorheen! Ik pakte mijn looptempo weer op en mijn armen voelden na een stukje

rennen weer helemaal prima om de volgende hindernissen aan te kunnen.

Op een gegeven moment was er een combi in het bos met o.a. lianen met een ton

ertussen. Degene voor mij ging op de ton zitten om zo naar de volgende liaan te

komen. Dat vond ik er wel handig uit zien, en net toen ik comfortabel op de ton zat

hoorde ik achter mij iemand mijn naam roepen. Jasper, die bezig was met de KSR en

kort na mij startte, kwam achter mij aan klimmen! Het was leuk om even een bekend

gezicht te zien tijdens de run. Kort hierna stond er een pittig, laag, arm laantje te wachten. Na poging één had ik door wat ik moest doen, dus de 2 e keer ging ik er (voor zover het kan) soepel doorheen. Vlak voordat ik het water overstak zag ik Bas staan, die ook bezig was met de BSR. Hij vertelde dat hij dat laantje 5 keer opnieuw had moeten doen. Dat

noem ik doorzettingsvermogen!! Ondertussen liep ik al een tijdje aan kop van de BSR vrouwen. Dit gaf mij een extra boost om mijn looptempo hoog te houden en niet in te zakken. Ik had het best zwaar, maar de hindernissen verliepen over het algemeen verder prima. Op gegeven moment kwam ik echter bij een monkeybar, waarbij je tussendoor met een dun touwtje de grond aan moest tikken. Ik was net lekker door de modder gebanjerd, dus mijn schoenen waren aardig modderig. Terwijl ik mijzelf weer omhoog duwde in de

voetklem en naar de monkeybar rijkte gleed mijn voetklem naar beneden. Whoops

daar had ik souvenir twee van de dag te pakken: brandblaartjes. Snel klom ik de

hindernis weer opnieuw in, want dit was een onnodig foutje.

Weer een mooi podium voor Marieke bij de BSR.

Dan komen we nu aan bij de hindernis waar ik het meeste tijd aan heb besteed, hoe

onbenullig die ook was. Ik kwam aanrennen en er stond een enorm hoge muur en

een klein muurtje. Helaas viel ik niet meer onder jeugd en moest ik mij wagen aan de

hoge muur. Het principe was heel simpel: even een touw met aan het uiteinde een

bal van touw over de muur gooien, omhoog klimmen en weer verder rennen. Nou…

aan mijn werp vaardigheden mag nog wat gewerkt worden! Ik kreeg dat touw maar

niet hoog genoeg! Ik heb voor mijn gevoel elke mogelijke manier geprobeerd

(behalve achteruit gooien wat Jasper tijdens de training daarna benoemde, daar had

ik natuurlijk niet aan gedacht). Daarnaast probeerde ik ook af te kijken bij de mannen

die mij hier inhaalde, maar zonder succes. Er stond een verversingspost vlak bij deze

hindernis, wat zorgde voor genoeg aanmoediging! Terwijl de moed mij een klein

beetje in de schoenen zakte, vond ik het wel heel lief om alle aanmoediging van de

vrijwilligers te horen! Ik heb hier echt heel lang staan klooien. Op gegeven moment

kwam de eerstvolgende BSR dame mij dan toch echt inhalen. Ze was zo aardig om

mij nog even wat tips te geven over hoe ik moest gooien. Dat was erg lief! Zij kwam

uit Rotterdam, dus had het vast vaker geoefend. Uiteindelijk is het mij redelijk vlot

daarna toch gelukt om de bal over de muur te gooien en kon ik eindelijk verder! We

kwamen al richting het einde, dus ik had helaas geen tijd meer om het gaatje dicht te

lopen, maar er stonden nog wel een paar leuke hindernissen te wachten. Zo was er

nog een swingover over een dakje. Ik vond hem er nog wel lastig uit zien, maar

uiteindelijk viel dat reuze mee! Al met al vond ik het een leuk parcours en ben ik erg blij met mijn 2e prijs! Nu heb ik naast een nieuwe verzameling blauwe plekken tenminste ook een wat leuker aandenken aan deze run. Ik denk dat ik wel kan zeggen dat dit de pittigste run was die ik tot nu toe heb gelopen. Voldaan en moe keerde ik dan ook terug naar huis.

Ps: Het thuisfront had mijn start stiekem wel willen zien, omdat het toch welk klonk

alsof het er hilarisch uit zag