Wedstrijdverslag MSR Steenbergen: Modder, mentale strijd en een koppige pakladder

Wedstrijdverslag geschreven door Roy T.

Na dat de wedstrijd helaas vorig jaar was afgelast, mocht ik afgelopen zondag eindelijk weer los tijdens de MSR (Middellange Survivalrun) in Steenbergen. En laat ik eerlijk zijn: ik had er zin in... maar mijn hoofd had, zoals wel vaker, zo z'n twijfels.

Voor wie survivalrun niet kent: het is een heerlijke mix van hardlopen en hindernissen. In dit geval: zo'n 15 kilometer met ongeveer 50 obstakels. Denk aan klimmen, klauteren, hangen en vooral jezelf regelmatig afvragen waarom je dit ook alweer leuk vond. Kracht, conditie, techniek en een beetje karakter komen allemaal langs. En alsof dat nog niet genoeg is, speel je ook nog een wedstrijdje tegen de elementen.

 Die waren dit keer goed vertegenwoordigd.

De voorpret begon al op zaterdag. Of nou ja... "voorpret". Eerder een reeks creatieve excuses: "Ben ik wel fit genoeg?", "Misschien gewoon de helft doen?". Zondagochtend deed ik daar nog een schepje bovenop met wat klassiek uitstelgedrag. Maar goed - ik stond er gewoon.

En Steenbergen zou Steenbergen niet zijn als ze je rustig laten inkomen. Binnen de eerste 800 meter kreeg je al een paar stevige combi's voor je kiezen. Geen warming-up, gewoon meteen hangen, klimmen en doorgaan. Lekker 'opgewarmd' dus.

Ondertussen draaide mijn interne commentator op volle toeren: "Waarom doe je dit?" "Je kunt ook gewoon stoppen." "Lever dat bandje in en loop lekker terug..." Dat ging zo ongeveer het eerste uur door.

Tot er ergens een knop omging.

In plaats van zeuren (oke, iets minder zeuren), ging ik me focussen op wat wel werkte: de omgeving, het ritme en de kleine overwinningen. Elke hindernis die lukte voelde als een mini-overwinning. En zo kwam ik steeds een stukje verder.

Bij het sportcomplex zag ik Jasper, van de kortere afstand (KSR), al richting de eindhindernis lopen. Voor mij betekende dat juist de splitsing voor ronde twee. Het "voordeel"? Je weet water komt. Het nadeel? Ja..., je weet dus ook echt water komt.

Bij de splitsing van 6 en 9 kilometer had ik even het briljante idee dat ik er bijna was. Dat bleek... optimistisch. Er stonden nog een paar flinke combi's op me te wachten. En door de regen van de nacht en die dag waren alle hindernissen lekker glad geworden.

Hoogtepunt: een combi van zo'n 50 meter met onder andere een pakladder, apenhang (touw en balk), een daknet, lianen en een swingover als afsluiter. Alleen die pakladder heb ik al zes keer gedaan. Zes keer opnieuw beginnen, zes keer denken "serieus?"... en zes keer toch weer omhoog. Maar dat is dus precies waarom deze sport zo mooi is. Je bent aan het struggelen, maar je bent niet de enige. ledereen om je heen zit in hetzelfde schuitje. Dat geeft ergens ook wel weer energie.

Na nog een laatste "hufter-combi" en de eindhindernis kwam ik uiteindelijk over de finish. 3,5 uur later. Moe, nat, vies... en vooral tevreden. Bandje binnen en weer een mooie strijd gewonnen-dit keer vooral van mezelf.

De moraal van het verhaal? Het zit 'm niet in één groot moment. Het zit in alle kleine overwinningen onderweg. Blijven gaan, blijven proberen en af en toe een beetje lachen om jezelf als je voor de zesde keer van die pakladder glijdt.

Op naar de volgende!