Verslag survivalrun Westerbork
- Maarten Postema
- 23 jan
- 3 minuten om te lezen
Wedstrijdverslag Turfsteker Survivalrun Westerbork - 18 januari 2026
Geschreven door Joran Edens:
Een jaar geleden schreef ik het wedstrijdverslag van Westerbork van mijn oudste zoon Lukas. Nu een jaar later heb ik opnieuw de eer, alleen nu mijn eigen wedstrijdverslag.
De run in Westerbork heeft me vorig jaar enorm geïntrigeerd. Prachtige omgeving, toffe
hindernissen en een winterse uitstraling. Ik liep al een tijdje te overwegen dat ik deze survivalrun ook graag wilde gaan doen. Toen Sander, onze penningmeester, vroeg of ik dit jaar mee wilde gaan doen zodat we samen konden starten heb ik mij ingeschreven voor de individuele recreatieve 5km run.
In 2024 ben ik begonnen met de sport survivalrun nadat mijn beide zoons zich in deze sport
hebben gestort. Mijn relatie met de sport is soms een haat-liefde verhouding geweest.
Hoogtevrees en faalangst zijn geen gemakkelijke eigenschappen, zeker niet met deze sport.
Toch intrigeert deze sport omdat het ook wel iets magisch heeft. Buiten je comfortzone
treden, toch steeds weer een beetje hoger klimmen. Kracht kweken zowel mentaal als
fysiek maakt deze sport heel mooi! Terug naar Westerbork waar we op vrijdag al arriveerden in een nabijgelegen vakantiepark vanwege de afstand. Zodat we de rust en tijd hadden om ons voor te bereiden voor deze run. Op zaterdag hebben we na een heerlijke lunch, het parcours een stukje verkend. Het was prachtig bijna lenteachtig weer waarbij de organisatie van survivalrun Westerbork met hart en ziel bezig was om de laatste opbouwwerkzaamheden uit te voeren. Je merkte in alles dat deze run onderdeel is geworden van dit dorp.
Zondag was het weer compleet omgeslagen, mistig en behoorlijk koud, wat zorgde voor een
bijna mystieke omgeving in het Drentse landschap. Leuk feitje is dat het vorig jaar exact
hetzelfde weer was. De zenuwen namen toe naarmate de starttijd naderde. Het was erg tof dat ik kon starten in dezelfde startgroep met Sander. Konden we wat met elkaar optrekken tijdens de run. Het startschot klonk en ik ging, tot mijn eigen verbazing, met een snelle swingover de eerste hindernis door. De eerste paar hindernissen zaten vrij vlot achter elkaar waardoor ik vrij hoog in mijn ademhaling zat. Het duizelde letterlijk na meerdere koprollen met het beruchte stangen parcourtje. Ook de vingers waren door de kou tijdelijk gevoelloos maar dat mocht de pret niet drukken. De volgende swingover ging alweer wat moeilijker, snel het verticale net over, balanceren op een slackline met een stok en een stukje staplussen. Het rennen door het bos en de prachtige heide maakt dit een bijzonder mooie run. Niet alleen de hindernissen zijn afwisselend ook het landschap is een pareltje waar ik echt van kon genieten. Na een stuk of 15 hindernissen kwamen de lianen in beeld. En in deze touwen moest ik mijn meerdere erkennen. De verzuring en verlies van grip in toch wat gladde touwen zorgden ervoor dat ik mijn bandje in moest leveren. Erg jammer, dit wilde ik absoluut niet en toch hoort dit soms bij het leven van een survivalrunner. Het zorgde er wel voor dat ik de laatste hindernissen wat relaxter doorkwam. De aankomst in de tent is echt een feestje! Veel toeschouwers met nog een laatste hindernis in de tent. De echte eindhindernis voor de tent zat ook dit jaar weer vol met mooie uitdagingen!
Het aantal (jeugd)deelnemers vanuit Kracht voor deze run in Westerbork is aanzienlijk
toegenomen. Lukas (JSR Heren 15-17) deed ook weer mee. Helaas lukte de
eindhindernis niet en kwam het bandje niet mee naar Nieuwegein. Trots op deze topper
omdat het eigenlijk qua zwaarte en afstand past bij een KSR. Daarnaast waren Jara, Tygo Anna, Tjitte, Joia en William vanuit de Kracht jeugd ook van de partij. Mooi om te benoemen is dat Jara 8e is geworden bij de dames en Tjitte 6e bij de heren. Prachtig om te zien dat we zo’n enthousiaste en talentvolle jeugd hebben die naast presteren ook laten zien dat ze plezier hebben in deze mooie sport.
Ik heb met volle teugen genoten van deze run en het nagenieten, ondanks de spierpijn,
duurt wel even voort. Mijn eerste individuele survivalrunwedstrijd is ook een persoonlijke
overwinning en daar mag ik best een beetje trots op zijn. Daarnaast wil ik nog even een shout-out doen naar Sander! Deze krachtpatser heeft ook een prachtige prestatie neergezet in Westerbork. Ook hij moest zijn meerdere erkennen in de lianen echter liet hij ook zien wat je met doorzettingsvermogen neer kan zetten. Op naar de volgende run! En Westerbork… I’ll be back stronger ;-)
Opmerkingen