Een "fun" run in Den Bosch

Een wedstrijdverslag van de U-Battle survivalrun Den Bosch.

Geschreven door Jikke Goutbeek:

Wat begon als ‘lekker sporten op zaterdagochtend’ met Maarten bij SurvivalFit,

groeide uit tot trainen voor onze eerste run, de U-Battle run in Den Bosch!

Toen Maarten dat een half jaar geleden voorstelde, dachten de meesten van onze

groep dat hij een grap maakte. Wij, meedoen aan een officiële run?!?!

Maarten had al het vertrouwen in ons, weerlegde al onze argumenten dat het een

idioot plan was en langzaamaan druppelde het idee ook bij onszelf naar binnen: we

gaan een survivalrun doen samen! Wat aanvankelijk een goeie grap leek, werd uiteindelijk

een mooi doel om voor te trainen de maanden erna.

En zo werd het zondag 28 juni, een zonovergoten en warme dag in Den Bosch.

Bandje halen en wachten tot we mochten vertrekken. Ondertussen andere Krachtpatsers aanmoedigen bij de Finish en Start. Het was zo warm dat in plaats van een

warming-up we een cooling-down met sponzen en tuinslang nodig hadden voor we

vertrokken. Helaas kon niet iedereen van de Zaterdagochtend groep er bij zijn. Door onverwacht werk en ziekte moesten we Joyce en Carry missen. Samen met Debbie, Maaike, Alyssa en Maarten gingen we het avontuur aan. Renske en Lisette startten ook dezelfde tijd en gingen na de gezamenlijke start in hun eigen vliegende

tempo de hindernissen door. En toen was het zo ver, we mochten naar de start. Als ervaren aanmoedigers & meefietsers was het onwennig ineens aan deze kant van de hekken te staan. Het aftellen begon, het startschot klonk, daar gingen we, op weg naar de eerste

hindernissen.

v.l.n.r: Renske - Lisette - Debbie - Maarten - Jikke - Maaike - Alyssa

Een swingover, muurtjes, nog een swingover, balancerend over een balk: dat ging best goed! Al vrij snel mochten we voor het eerst het water in, onder een duiker door.

Lekker om af te koelen en je voelt je meteen een echte survivalrunner, onder de

weg, in het donker door het water wadend. Toen kwamen de lange pakplanken. Hmmm….oké….en nu?!?! O ja, we doen de fun-run en mogen elkaar door de hindernis helpen, wat een geluk! Ondersteund en aangemoedigd door de rest kwam iedereen er door. Op naar de volgende. Dat bleek de hoge monkeybars op het water te zijn. Best hoog en ver, zeker als je nog nooit het einde van de monkeybar gehaald hebt in de training…

Na wat aarzeling en met een goede tip van een mede-runner de bars overdwars in te gaan in plaats van recht vooruit, het eerste deel doorgekomen. Vet trots! En ach, de val was hoog, maar lekker verkoelend het water in.

En elke hindernis die lukte, vierden we, zelfs het rondje met de grote hamer na

missen van de worp. Wat een feestje! Lekker buiten zijn, sporten, nat worden en

samen plezier maken. De kruisklim combi met apenhang was een volgende uitdaging. High five, weer gehaald! En toen de Spaanse ruiter, typisch gevalletje “Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het wel kan…” Maar dat gold niet voor deze hindernis. Ik kwam

helemaal niet vooruit/ omhoog. Misschien is dit het moment om mijn bandje door te

laten knippen, dacht ik. Ik wilde niet helemaal dood zijn na deze hindernis en de rest

niet meer kunnen. Nou ja, toch nog even proberen. Ook nu weer door goede tips en

extra steun aan mijn voeten van mijn team genoten, kwam ik ineens een stuk

omhoog. En toen toch weer niet, op ¾ van de balk zat ik hartstikke vast. Ik was al zo

ver, wilde niet achteruit terug naar beneden. Alleen vooruit de balk over. Geen idee

meer hoe, maar ineens maakte ik de koprol om de balk en stond ik achter de

hindernis weer op de grond. Wat een klus en hoe tof was het dat het lukte!

Vervolgens een stukje rennen. Pff zware benen en armen na die inspanningen,

soppende schoenen. En een heel blij hoofd!

Nog een leuke doorwading: omlaag met een voetklem van de brug, onder de brug

door en daar met een touw en voetklem weer de brug op zien te komen. Poging 1

lukte bijna. Poging 2 kwam ik halverwege. Poging 3 dan, stukje voor stukje, telkens

weer wat hoger, even uitrusten en dan met dank aan Maarten uiteindelijk op de brug

klauteren/ rollen/ storten. Weet niet eens precies meer hoe het ging, maar ineens

was ik er. Blijkbaar hoort dat ook bij Survival-run: dingen doen waarvan je het

achteraf niet meer zo precies weet hoe je dat gedaan hebt.

Met onze persoonlijke gids Maarten, die het hele parcours uit zijn hoofd kende,

liepen we verder. Elke hindernis, stuk rennen werd ondertiteld, wat komt er nu, wat

kunnen we verwachten. Heel fijn.

Jikke in actie op de Spaanse ruiter.

En Mister Guide vertelde ons nu: hier komt de ultieme hindernis, de Kraanhindernis!

Oké, het zal iets met een hijskraan zijn, vast bij water, daar zijn ze goed in hier in Den

Bosch, veel hindernissen op, boven, in het water. Ineens zagen we het, wow, wat

een stellage. Gaan we daarin?! Ja, daar gaan we in. Eerst het inmiddels lauwe water

van de sloot weer in, niet echt meer verkoelend te noemen. En dan gewoon balk

voor balk omhoog, niet te veel nadenken, focus op de volgende stap. Als beloning

bovenin het net, om je heen kijken en genieten van het uitzicht. Je voelt je On top of

the world! En weer door. Een pittig laantje met allerlei ingewikkelde Apenhang combi’s. Een

flink stuk rennen, zon volop in het gezicht, al heel wat kilometers in de benen en

hindernissen in de armen. Even wandelen, op adem komen. En weer door:) Nog een

swing-over hier en daar, een flink stuk lopen en dan eindelijk kwamen de sportvelden

weer in zicht. De laatste combi’s van hindernissen door, Majid aanmoedigen bij de

lastige lianen en vervolgens door naar de eind hindernis. Grappige stap-planken,

staplussen, dat gaat lekker en tot slot het allerlaatste blok. Triangels. Ai ai ai.

Nog een keer samenwerken en dan zijn we er!! Het is niet te geloven, we zijn

allemaal bij de finish aangekomen, met bandje. Super voldaan. Mooie woorden van

Maarten en dan naar de bel.

En wat hadden we een top supports mee fietsen de hele weg: oa Dean en Gideon.

Voor hen ook een nieuwe ervaring, ook zij bevonden zich ineens aan de andere kant

van de hekken. Super bedankt iedereen die erbij was!

Wat een mooi avontuur, er zijn grenzen verlegd. Door samen te werken en mezelf te

verbazen. Het is een individuele sport en tegelijk is er zoveel support en

aanmoediging naar elkaar. En in de Fun-run natuurlijk het letterlijke zetje af en toe

van de ander om de hindernis door te komen. Een super toffe ervaring!!